همبستگی بین پیوندمعلم-دانش آموزوسطح رفتارهای پرخطر بامیانجی گری احساس تعلق به مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین پیوند معلم–دانش آموز و سطح رفتارهای پرخطر دانش آموزان، با در نظر گرفتن نقش میانجی احساس تعلق به مدرسه، انجام شد. طرح پژوهش، توصیفی–همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر و دختر مقطع متوسطه دوم شهر … در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود. نمونه ای ۳۵۰ نفره به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه پیوند معلم–دانش آموز (Hamre & Pianta, ۲۰۰۱)، پرسشنامه رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS)، و مقیاس احساس تعلق به مدرسه (Goodenow, ۱۹۹۳) بودند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد پیوند مثبت و معناداری بین کیفیت رابطه معلم–دانش آموز و احساس تعلق به مدرسه وجود دارد (p < ۰.۰۰۱) و احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی معنی دار در ارتباط بین پیوند معلم–دانش آموز و کاهش رفتارهای پرخطر ایفا می کند. این یافته ها اهمیت روابط حمایتی معلم و محیط مدرسه را در کاهش رفتارهای پرخطر نوجوانان برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

پیوند معلم–دانش آموز ، رفتارهای پرخطر ، احساس تعلق به مدرسه ، مدل یابی معادلات ساختاری ، نوجوانان