نقش آموزگار در هدایت و جهت دهی تربیت تحصیلی دانش آموزان

تربیت تحصیلی به عنوان یکی از مهم ترین ابعاد نظام آموزشی، فرایندی است که در آن دانش آموزان نه تنها به کسب دانش و مهارت های علمی می پردازند، بلکه در زمینه رشد شخصیتی، اجتماعی و اخلاقی نیز هدایت می شوند. در این میان، آموزگار نقشی کلیدی و تعیین کننده ایفا می کند؛ چراکه او نخستین الگوی یادگیری و تربیتی برای دانش آموزان محسوب می شود. آموزگار با ایجاد فضای آموزشی پویا، بهره گیری از روش های نوین تدریس و توجه به تفاوت های فردی، زمینه ساز شکل گیری نگرش مثبت نسبت به یادگیری و تقویت توانایی های تحصیلی می گردد. هدایت و جهت دهی تربیت تحصیلی دانش آموزان توسط آموزگار، شامل هدایت شناختی از طریق آموزش مفاهیم علمی، هدایت عاطفی با تقویت انگیزش و اعتماد به نفس، و هدایت رفتاری از طریق ایجاد نظم و مسئولیت پذیری است. در این مسیر، رابطه انسانی و عاطفی آموزگار با دانش آموز اهمیت ویژه ای دارد؛ زیرا ارتباط موثر و دوسویه می تواند نقش مهمی در شکل گیری اعتماد، افزایش مشارکت تحصیلی و تقویت خودنظم بخشی ایفا کند. همچنین آموزگار با به کارگیری رویکردهای تربیتی همچون آموزش همیارانه، یادگیری فعال و روش های انگیزشی، می تواند فرآیند تربیت تحصیلی را هدفمندتر و اثربخش تر سازد. پژوهش های انجام شده نیز نشان می دهند که وجود آموزگار آگاه، دلسوز و توانمند، رابطه مستقیمی با پیشرفت تحصیلی، سلامت روان و رشد همه جانبه دانش آموزان دارد. بر این اساس، می توان گفت نقش آموزگار در هدایت و جهت دهی تربیت تحصیلی دانش آموزان، نه تنها در بعد علمی بلکه در شکل دهی شخصیت و آینده آنان نیز نقشی بنیادین و غیرقابل جایگزین است.

کلیدواژه ها:

آموزگار ، تربیت تحصیلی ، هدایت آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، رابطه معلم و دانش آموز