ارزیابی پتانسیل منابع درآمدی غیرعوارضی در شهرداری های متوسط ایران

منابع درآمدی غیرعوارضی، شامل اجاره املاک عمومی، خدمات نوین شهری و مشارکت های عمومی-خصوصی، محور پایداری مالی در شهرداری های متوسط ایران هستند. این پژوهش با تحلیل داده های حسابداری اخیر و مطالعات موردی از یزد، کرمان و همدان، چارچوبی برای بهره برداری از این منابع ارائه می دهد. اجاره املاک به عنوان دارایی های مولد، خدمات مبتنی بر فناوری هوشمند و مشارکت های عمومی-خصوصی به عنوان ابزارهای توزیع ریسک، پتانسیل بالایی دارند. تحلیل هزینه-فایده برتری این منابع را نسبت به عوارض سنتی تایید می کند. پیشنهادات شامل بازنگری قوانین و تقویت مدیریت است تا توسعه پایدار شهری محقق شود.در اقتصاد شهری ایران، شهرداری های متوسط با چالش های بودجه ای مواجه اند. گزارش مرکز پژوهش های مجلس در سال ۱۴۰۳ وابستگی شدید به عوارض ساختمانی را نشان می دهد که پایداری خدمات را تهدید می کند. اجاره املاک عمومی، مانند فضاهای تاریخی در یزد، درآمد مستمر ایجاد کرده و زیربنای اقتصادی را تقویت می کند (گزارش سازمان شهرداری ها، ۱۴۰۳). خدمات نوین مانند پلتفرم های دیجیتال مدیریت پسماند و حمل ونقل در کرمان، کارایی عملیاتی را ارتقا داده و هزینه ها را بهینه می کنند (مرکز آمار ایران، ۱۴۰۳). مشارکت های عمومی-خصوصی در همدان، با بازآفرینی بافت شهری، ریسک های مالی را کاهش داده و سرمایه گذاری را جذب می کند (انجمن توسعه مشارکت عمومی-خصوصی، ۱۴۰۳). تحلیل هزینه-فایده، بر اساس مدل های سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در سال ۲۰۲۴، ارزش بالای این منابع را تایید کرده و فواید اجتماعی مانند عدالت در توزیع منابع را برجسته می سازد. بازنگری آیین نامه های اجرایی و آموزش مدیران، موانع قانونی و مدیریتی را برطرف کرده و خوداتکایی مالی را تضمین می نماید. این چارچوب، با ادغام نوآوری های فناوری و شراکت های استراتژیک، توسعه پایدار، کیفیت زندگی شهروندان و عدالت اجتماعی را در شهرهای متوسط پیش می برد.

کلیدواژه ها:

منابع غیرعوارضی ، پایداری مالی ، مشارکت عمومی-خصوصی ، خدمات دیجیتال ، عدالت اجتماعی