آموزش موضوعات اخلاقی با پیوند دینی، اجتماعی، داستانی و فرهنگی

یکی از هدفهای اساسی در تربیت کودکان، پرورش عاطفی آنهاست. منظور از عاطفه در این بحث، استعداد و گرایش فطری و درونی است که پشتوانهی «دیگر خواهی» در انسان است. بر اساس این استعداد فطری، انسان قادر است گرایشی درونی بر اساس مهر و محبت نسبت به همنوع خود پیدا کند و از این راه، با او پیوند قلبی و انس و الفت بیابد. استعداد عاطفی در انسان سبب رشد بسیاری از کمالات در او میشود. این کمالات شامل امتیازاتی است که بر اساس «دیگرخواهی» در انسان به وجود میآید مانند محبت و دوستی، فداکاری و از خودگذشتگی، عفو و گذشت، بذل و بخشش، همیاری و همکاری، دلسوزی و غمگساری و به طور کلی مقدم داشتن دیگران بر خود. بیوفایی، فراموشکاری، قدرنشناسی، احترام به هنگام نیاز و بیاعتنایی در هنگام بینیازی، خشونت و بیرحمی، تنها به فکر خود بودن و از دیگران بیخبر ماندن، و غیره همه و همه نقایص روحی و اخلاقی مهمی هستند که ریشه در فقر عاطفی دارند. از اینجا میتوان دریافت که تربیت عاطفی انسان تا چه اندازه در سلامت روحی و بهبود روابط اجتماعی و بالابردن سطح کیفی زندگی موثر است تا آنجا که: خلاء عاطفی در زندگی انسان را با هیچ چیز دیگر نمیتوان جبران کرد. خانواده اولین و اساسیترین کانونی است که باید عاطفهی انسانی را در کودکان پرورش دهد. هنگام تولد، عاطفه مانند بذری است که باید در محیط مساعد به رشد و نمو بپردازد.قدرنشناسی، احترام به هنگام نیاز و بیاعتنایی در هنگام بینیازی، خشونت و بیرحمی، تنها به فکر خود بودن و از دیگران بیخبر ماندن، و غیره همه و همه نقایص روحی و اخلاقی مهمی هستند که ریشه در فقر عاطفی دارند.

کلیدواژه ها:

آموزش اخلاقی ، پیوند دینی و اجتماعی ، داستانی و فرهنگی ، فقر عاطفی ، تربیت کودکان