راهکارهای موثر کنترل و فروکش کردن خشم در کودکان دارای اختلال اوتیسم

اوتیسم یا اختلال طیف اوتیسم یک نارسایی عصب تحولی است که با نقص در تعامل اجتماعی، ارتباط و بروز رفتارهای تکراری یا علایق محدود مشخص می شود. در میان چالش های این کودکان، مدیریت خشم و دشواری در فروکش کردن آن جایگاه برجسته ای دارد، زیرا این فرآیند تحت تاثیر عوامل پیچیده ای چون حساسیت های حسی، ضعف کارکردهای اجرایی، محدودیت مهارت های ارتباطی و تفاوت های زیستی قرار دارد. این وضعیت منجر به طولانی شدن برانگیختگی هیجانی، کاهش فرصت های تعامل اجتماعی و بروز تنش در خانواده و محیط آموزشی می شود. اهمیت موضوع زمانی برجسته تر می شود که بدانیم خشم کنترل نشده می تواند بر یادگیری، روابط و سازگاری اجتماعی اثر منفی بگذارد. شواهد علمی نشان می دهد که راهبردهای چندبعدی شامل آموزش شناختی– رفتاری برای شناسایی علائم اولیه خشم، تنظیم محیط حسی، بهبود مهارت های ارتباطی و ایجاد محیطی پیش بینی پذیر بیشترین اثربخشی را دارند. همچنین، مشارکت فعال والدین و مربیان و استفاده از مداخلات نوین همچون تکنیک های ذهن آگاهی می تواند مدت و شدت خشم را کاهش دهد و خودتنظیمی هیجانی را تقویت نماید. روش پژوهش در این مطالعه از نوع کیفی– توصیفی بوده و گردآوری داده ها به شیوه کتابخانه ای صورت گرفته است. منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی، کتاب های تخصصی و گزارش های میدانی پیشین مورد بررسی قرار گرفت و با استفاده از تحلیل کیفی محتوا، اطلاعات کدگذاری و مضامین استخراج شدند. این روش امکان بررسی عمیق مبانی نظری، شناسایی عوامل موثر و تحلیل انتقادی رویکردهای پیشین را فراهم ساخت و زمینه را برای تدوین راهکارهای مبتنی بر شواهد جهت مداخلات آموزشی و درمانی در حوزه فروکش خشم کودکان دارای اوتیسم مهیا کرد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که توجه به ابعاد مختلف زیستی، شناختی، حسی و اجتماعی در مداخلات، کلید موفقیت در مدیریت خشم و ارتقای کیفیت زندگی این کودکان است.

کلیدواژه ها:

اختلالات ، اوتیسم ، کودک ، خشم ، درمان