بررسی مقایسه ای عرف در فقه و حقوق مدنی ایران و کنوانسیون بیع بین الملل ۱۹۸۰

الزامات قراردادی محدود به مواردی نیست که در قرارداد به صورت صریح یا ضمنی مورد توافق قرار گرفته است؛ بلکه اگر به مناسبت آن قرارداد قانونگذار رعایت قاعده ای را الزامی دانسته باشد یا به مناسبت آن قرارداد عرف رعایت قاعده ای را الزامی دانسته باشد، متعاقدین ملزم به رعایت آن قواعد نیز هستند، ارزش و اعتبار قانونی عرف و عادت در قانون مدنی از بررسی مواردی که در قانون مدنی به عرف و عادت رجوع شده به صورت های مختلف مشهود است. عرف عمل یا روشی است که با فراگیر شدن و یا قدمت و دیرپایی خود در یک جامعه خاص و با توجه به موضوع مورد نظر قدرت و توان قانون را به دست آورده است. چنین عرفی در واقع قانون نانوشته ای است که با توافق مشترک و همگانی از دیرباز پابرجا شده است. در کنوانسیون بیع بین الملل نیز عرف دارای جایگاه ویژه بوده و به آن پرداخته شده است، و طرفین را ملتزم به هرگونه عرف و عادت مورد توافق و رویه معمول فی مابین کرده است؛ طبیعت و روح یک پیمان بین المللی که متضمن قواعد یک نواختی راجع به بیع بین المللی است و عرفها و عملکردهای بازرگانی بین المللی را منعکس می سازد؛ بنابراین کنوانسیون بیع بین المللی اصولا مبتنی بر این عرفها و عملکردها است.