نقش مهارتهای ارتباطی و تنظیم هیجان در پیشبینی رفتارهای پرخاشگرانه کودکان دبستانی (۷) تا ۱۱ ساله

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش مهارتهای ارتباطی و تنظیم هیجان در پیش بینی رفتارهای پرخاشگرانه کودکان دبستانی ۷ تا ۱۱ ساله است. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی و با رویکرد کمی انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر دبستانی شهر تبریز در سال تحصیلی جاری بود. نمونه ای شامل ۱۲۰ دانش آموز ۶۰ دختر و ۶۰ پسر به روش نمونه گیری تصادفی در دسترس از چند مدرسه ابتدایی شهر تبریز انتخاب شدند. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامههای استاندارد شامل پرسشنامه مهارتهای ارتباطی جرابک، پرسشنامه تنظیم هیجان کودکان (ERC) و پرسشنامه پرخاشگری کودکان نلسون استفاده شد که توسط والدین دانش آموزان تکمیل گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و از طریق آمار توصیفی میانگین، انحراف معیار، چولگی و آمار استنباطی ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بین مهارتهای ارتباطی و رفتار پرخاشگرانه رابطه منفی و معناداری وجود دارد r = -۰.۶۳۲ p۱۰,۰۱ و همچنین بین تنظیم هیجان و پرخاشگری نیز رابطه ای منفی و معنادار مشاهده شد ۰,۰۱، ۰,۶۴۸- = r. نتایج رگرسیون چندگانه بیانگر آن بود که هر دو متغیر به طور معناداری توانایی پیش بینی پرخاشگری را دارند اما تنظیم هیجان با ضریب بتای بالاتر ۰,۴۰۲ نسبت به مهارتهای ارتباطی ۰۳۴۷ نقش قوی تری در کاهش پرخاشگری ایفا میکند. بر این اساس تقویت مهارتهای هیجانی و ارتباطی می تواند راهکاری موثر در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کودکان باشد.

کلیدواژه ها:

مهارتهای ارتباطی ، تنظیم هیجان ، پرخاشگری ، کودکان