ارزیابی نقش برنامههای آموزشی مبتنی بر یادگیری فعال و فعالیتهای فوق برنامه در ایجاد حس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر پایه ششم شهر ارومیه

مشاهدات میدانی و میانگین نمرات دانش آموزان در سطح کشور حاکی از عدم علاقه دانش آموزان به محیط مدرسه و عدم تمایل به یادگیری دروس است اگرچه عوامل متعدد دیگری در این فرایند نقش دارند. اما عدم حس تعلق دانش آموزان به محیط مدرسه یکی از مهمترین علل این پدیه است. این تحقیق بر آن است تا تاثیر دو فعالیت فوق برنامه و آموزش مبتنی بر یادگیری را در ایجاد حس تعلق به مدرسه میان دانش آموزان دختر پایه ششم ارزیابی نماید. این پژوهش کاربردی و به شیوه توصیفی - پمایشی انجام شده است. داده ها به روش کتابخانه ای و میدانی (از طریق آزمایش و سپس پرسشنامه انجام شده است. بازه زمانی تحقیق یک ماهه و حجم نمونه ۱۰۶ نفر از دانش آموزان دختر پایه ششم در ۳ کلاس به صورت گروه شاهد و آزمایش تفکیک شدند. نتایج تحقیق براساس آزمون من ویتنی در spss حاکی از آن است که فعالیتهای فوق برنامه تاثیر معناداری بر ایجاد یا افزایش حس تعلق به مدرسه در میان گروه آزمایش داشته است اما آموزش مبتنی بر یادگیری تاثیر معناداری بر ایجاد حس تعلق در دانش آموزان دختر پایه ششم نداشته است. در انتها پیشنهاداتی برای ارتقای حس تعلق به مدرسه در راستای پژوهش انجام شده ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

حس تعلق به مکان ، دانش آموزان پایه ششم ، یادگیری فعال ، فعالیت فوق برنامه ، مدرسه