بررسی ویژگی های مشترک در معماری اقامتگاههای بوم گردی در اقلیم گرم و خشک

هدف اصلی این پژوهش شناخت نحوه تطابق شرایط اقلیم گرم و خشک ایران با ویژگی های معمار در اقامتگاه های بومگردی عملکرد آنهاست. این پژوهش از نظر روش از نوع پیمایشی و از نظر هدف کاربردی می باشد. جمع آوری اطلاعات برای یافتن پیشینه تاریخی اقامتگاههای بومگردی در اقلیم گرم و خشک، با استفاده از منابع مکتوب و مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. پس از بررسی نمونه های اقامتگاههای بومگردی در اقلیم گرم و خشک در نهایت ویژگیهای مشترک در کلیه اقامتگاه های بومگردی در اقلیم گرم و خشک بیان شده است. با توجه به نتایج به دست آمده شاخص اصلی معماری بومی در اقلیم گرم و خشک درونگرایی بودن آن است. این نوع معماری دارای حیاط مرکزی بوده و اتاق ها معمولا در چهار سمت آن واقع شده است و به منظور تهویه فضای داخلی در گوشه ای از بنا بادگیر ساخته می شود. فرم حیاط ها معمولا به صورت گودال باغچه در برخی موارد مسطح میباشند در این اقلیم پلان های اقامتگاه ها بایستی به صورت پلان فشرده باشد تا سطوح کمتری در مقابل نور خورشید قرار گیرند. همانگونه که توضیح داده شده است به علت تابش نور شدید خورشید در تابستان و سرمای زیاد در زمستان جهت گیری ساختمان در سمت جنوب تا جنوب شرقی میباشد تا بیشترین میزان انرژی را در فصل زمستان دریافت کند.

کلیدواژه ها:

اقامتگاه ، اقامتگاه بوم گردی ، ویژگیهای معماری ، اقلیم گرم و خشک