از الگوهای سنتی تا ابزارهای دیجیتال؛ بازخوانی روندهای معاصر در طراحی معماری

معماری همواره بازتابی از شرایط فرهنگی، فناوری و جهان بینی انسان در هر دوره تاریخی بوده است. با ورود به عصر دیجیتال، تغییر در ابزارها، فرآیندها و نگرشها طراحی معماری را با دگرگونیهایی بنیادین مواجه کرده است. این دگرگونی، نه تنها به تغییر فرم و زیبایی شناسی انجامیده، بلکه منجر به بازتعریف نقش معمار و شیوه ی تعامل او با فضا، داده و محیط شده است. معماری سنتی بر تجربه زیسته، اقلیم و حس مکان استوار بود، معماری دیجیتال بر پایه الگوریتم، شبیه سازی و انعطاف پذیری فرم عمل می کند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی روندهای شکل گیری معماری دیجیتال در بستر تاریخی طراحی معماری می پردازد و گذار از ابزارهای دستی و تجربه محور به سامانه های دیجیتال، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM)، طراحی پارامتریک و واقعیت مجازی را واکاوی می کند. در این مسیر به جایگاه فناوری در خلق خلاقیت، مشارکت پذیری و بازاندیشی در فرآیند طراحی پرداخته می شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که بهره گیری از فناوری های دیجیتال نه تنها موجب تسریع و دقت بیشتر در طراحی شده، بلکه امکان درگیر شدن سطوح بالاتری از تحلیل، داده محوری و تعامل را برای معمار فراهم ساخته است. با این حال توجه به اصالت های زمینه ای و آموزه های سنتی می تواند پیوندی هوشمندانه میان گذشته و آینده در فرآیند طراحی معماری برقرار سازد.

کلیدواژه ها:

معماری دیجیتال ، طراحی معمارانه ، فرآیند ، طراحی معماری سنتی ، فناوریهای نوین