پرورش تاب آوری، خوش بینی و رشد ذهنیت در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش سه مولفه اساسی تاب آوری، خوش بینی و رشد ذهنیت در ارتقای عملکرد تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان انجام شد. بیان مسئله این تحقیق از نیاز اساسی نظام های آموزشی به پرورش مهارت های روانی–اجتماعی در کنار آموزش های علمی نشات می گیرد، چرا که چالش های قرن بیست و یکم مستلزم تربیت نسلی مقاوم، امیدمند و انعطاف پذیر است.اهداف پژوهش شامل یک هدف اصلی و پنج هدف فرعی بود که از بررسی سطح تاب آوری و عوامل موثر بر آن تا ارائه راهکارهای عملی برای گنجاندن آموزش این مهارت ها در مدارس را در بر می گرفت. روش تحقیق به شیوه توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شد. داده ها از منابع معتبر داخلی و خارجی گردآوری و از طریق تحلیل محتوای کیفی و رویکرد قیاسی بررسی شدند.یافته ها نشان داد که تاب آوری، خوش بینی و رشد ذهنیت هم افزایی قابل توجهی ایجاد کرده و با پشتیبانی مدرسه و خانواده تقویت می شوند. آموزش ساختاریافته این مهارت ها، همراه با تغییر نگرش نسبت به شکست و تشویق به پذیرش چالش، نقش کلیدی در موفقیت بلندمدت دانش آموزان ایفا می کند.نتایج تاکید دارد بر لزوم تدوین برنامه های ملی و اجرای سیاست های آموزشی یکپارچه جهت پرورش این مولفه ها به منظور آماده سازی نسل آینده برای مواجهه اثربخش با چالش های تحصیلی و اجتماعی.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: تاب آوری ، خوش بینی ، رشد ذهنیت ، عملکرد تحصیلی ، سازگاری اجتماعی.