مدیریت مشارکتی به عنوان راهکاری برای افزایش تاب آوری مدارس در شرایط بحران

مدیریت مشارکتی به عنوان رویکردی نوین در مدیریت آموزشی، با تاکید بر مشارکت فعال ذی نفعان، از جمله مدیران، معلمان، دانش آموزان، والدین و جامعه محلی، می تواند به افزایش تاب آوری مدارس در شرایط بحران کمک کند. این مطالعه با هدف بررسی نقش مدیریت مشارکتی در تقویت تاب آوری مدارس، به تحلیل مفاهیم نظری، مزایا، چالش ها و راهکارهای این رویکرد پرداخته است. تاب آوری مدارس به معنای توانایی آن ها در انطباق با شرایط بحرانی، حفظ کیفیت آموزش و بازگشت به حالت عادی پس از بحران است. مدیریت مشارکتی با تقویت همکاری، بهبود تصمیم گیری و افزایش انعطاف پذیری سازمانی، به مدارس کمک می کند تا در برابر چالش هایی مانند بلایای طبیعی، بحران های اقتصادی و همه گیری ها مقاوم تر باشند. این رویکرد از طریق ایجاد فرهنگ سازمانی مشارکتی، توانمندسازی کارکنان و استفاده از فناوری، به بهبود ارتباطات و افزایش انگیزه کارکنان منجر می شود. با این حال، موانعی نظیر مقاومت در برابر تغییر، کمبود منابع و زیرساخت ها، و محدودیت های ساختاری، اجرای آن را در نظام آموزشی ایران با چالش مواجه کرده است. این مطالعه نشان می دهد که با توسعه فرهنگ مشارکتی، آموزش مداوم، ایجاد ساختارهای منعطف و تقویت مشارکت والدین و جامعه محلی، می توان تاب آوری مدارس را بهبود بخشید. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی و تمرکز بر رویکردهای مشارکتی برای مدیریت بحران ها تاکید دارد. این مطالعه می تواند به مدیران آموزشی و سیاست گذاران در طراحی برنامه های موثر برای مواجهه با بحران ها کمک کند و راه را برای تحقیقات آینده در زمینه پیاده سازی عملی مدیریت مشارکتی هموار سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت مشارکتی ، تاب آوری مدارس ، بحران ، همکاری سازمانی ، انعطاف پذیری