کاربردهای هوش مصنوعی در مدیریت منابع انسانی: تجزیه وتحلیل شبکه های همکاری علمی و نقشه های موضوعی

گسترش برنامه های مبتنی بر هوش مصنوعی در ده سال گذشته زمینه جدیدی از تحقیقات را ایجاد کرده است که بر تاثیر پذیرش هوش مصنوعی بر نتایج فردی و تجاری و همچنین نحوه ارزیابی شیوه های مدیریت منابع انسانی مبتنی بر هوش مصنوعی متمرکز است. در دهه های اخیر، ادغام فناوری های هوش مصنوعی (AI) در مدیریت منابع انسانی (HRM) به یکی از مهم ترین تحولات فناورانه در سازمان ها تبدیل شده است. اگرچه پژوهش های متعددی به بررسی ابعاد کاربردی این فناوری پرداخته اند، اما همچنان یک تحلیل جامع و نظام مند از ساختار علمی و موضوعات کلیدی این حوزه وجود ندارد. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این شکاف، به تحلیل روندهای پژوهشی، الگوهای همکاری علمی و مضامین موضوعی در حوزه ی AI در HRM می پردازد. برای دستیابی به این هدف، تعداد ۱۹۳۹ مقاله نمایه شده در پایگاه Web of Science طی بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ گردآوری و با بهره گیری از تکنیک های علم سنجی و تحلیل شبکه های اجتماعی مورد تحلیل قرار گرفت. ساختارهای همکاری علمی میان کشورها و دانشگاه ها، با استفاده از شاخص های مرکزیت و تراکم، بررسی و نقشه های موضوعی نیز با استفاده از تحلیل هم کلمه ای ترسیم شد. یافته ها نشان داد که این حوزه دارای ماهیتی جهانی و میان رشته ای است و کشورهای آمریکای شمالی، اروپای غربی و آسیای شرقی نقش برجسته ای در تولید دانش دارند. در نقشه موضوعی، «عملکرد» به عنوان محرک اصلی، و مفاهیمی چون «مدیریت»، «رضایتمندی» و «طبقه بندی» به عنوان موضوعات پایه شناسایی شدند. همچنین، موضوعاتی نظیر «تحلیل منابع انسانی» و «خدمات» گرایش هایی حاشیه ای اما با پتانسیل توسعه نشان دادند. این مطالعه بینش هایی ارزشمند برای دانشگاهیان، سیاست گذاران و مدیران منابع انسانی فراهم می آورد و نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند به عنوان اهرمی راهبردی در بهینه سازی تصمیمات، ارتقای عملکرد و توسعه سرمایه انسانی به کار رود. در عین حال، نیاز به توجه بیشتر به ابعاد اخلاقی، شفافیت الگوریتمی و عدالت سازمانی، در پژوهش های آینده کاملا مشهود است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی