نقش آموزش تلفیقی (حضوری–مجازی) در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

آموزش تلفیقی، که ترکیبی از آموزش حضوری سنتی و آموزش مجازی مبتنی بر فناوری است، به عنوان یکی از نوین ترین رویکردهای آموزشی در دهه اخیر مطرح شده و توانسته نقش بسزایی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا کند. در دوره ابتدایی که پایه گذار مهارت های اساسی یادگیری است، رویکرد تلفیقی می تواند با بهره گیری از مزایای هر دو روش، یادگیری عمیق تر و انگیزه بیشتری را برای دانش آموزان به ارمغان آورد. این مقاله، با رویکردی تحلیلی و مرور ادبیات علمی داخلی و خارجی، به بررسی ابعاد مختلف آموزش تلفیقی و تاثیر آن بر تقویت مهارت های شناختی، خودتنظیمی، تعاملات اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی می پردازد. همچنین، چالش های اجرایی، زیرساخت های لازم و شرایط بومی برای پیاده سازی موفق این شیوه بررسی شده و پیشنهادهای کاربردی جهت استفاده کارآمدتر ارائه گردیده است. نتایج تحلیل نشان می دهد که در صورت پشتیبانی موثر معلمان، والدین و سیاست گذاران، آموزش تلفیقی می تواند راهکاری پایدار برای ارتقای کیفیت یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری ترکیبی ، فناوری آموزشی