مدرسه آینده گرا: چشم انداز مدیریت آموزشی در عصر هوش مصنوعی

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 180

فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RVCONF05_923

تاریخ نمایه سازی: 27 شهریور 1404

چکیده مقاله:

مدرسه آینده گرا به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی در تحول نظام های آموزشی، در پی انطباق با تغییرات ناشی از پیشرفت های فناوری، به ویژه هوش مصنوعی، اهمیت فزاینده ای یافته است. مدیریت آموزشی در عصر جدید نیازمند رویکردی داده محور، انعطاف پذیر و آینده نگر است تا بتواند با چالش ها و فرصت های عصر دیجیتال مواجه شود. پژوهش های اخیر نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در بهبود تصمیم گیری مدیران، ارتقای کیفیت یادگیری و کاهش نابرابری های آموزشی نقش چشمگیری ایفا کند (UNESCO, ۲۰۲۱). مدارس آینده گرا با بهره گیری از الگوریتم های هوشمند قادر خواهند بود فرآیندهای یادگیری را شخصی سازی کرده و ارزیابی دانش آموزان را با دقت بیشتری انجام دهند (Holmes et al., ۲۰۱۹).از منظر مدیریتی، مهم ترین تحول، تغییر نقش مدیر از یک ناظر سنتی به یک رهبر تحول آفرین است. مدیران مدارس آینده باید توانایی به کارگیری فناوری های نوین، مدیریت داده های آموزشی و هدایت معلمان در مسیر یادگیری مادام العمر را داشته باشند (Anderson, ۲۰۲۰). در عین حال، مسائل اخلاقی و دغدغه های مربوط به حریم خصوصی داده ها، چالش هایی جدی در مسیر استفاده از هوش مصنوعی در مدارس محسوب می شوند (Selwyn, ۲۰۱۹). بنابراین، سیاست گذاران آموزشی ناگزیرند در طراحی راهبردها، میان بهره برداری از مزایای فناوری و صیانت از ارزش های انسانی تعادل برقرار کنند.فرصت های مدارس آینده گرا شامل توانمندسازی یادگیری شخصی سازی شده، بهبود مدیریت منابع آموزشی، افزایش مشارکت والدین و معلمان از طریق پلتفرم های هوشمند و ارتقای عدالت آموزشی است (محسنی و همکاران، ۱۴۰۰). با این حال، وجود فاصله دیجیتالی و نبود زیرساخت های کافی در بسیاری از مناطق، تحقق کامل این چشم انداز را با دشواری مواجه می سازد (فراهانی، ۱۳۹۹). در این شرایط، نقش مدیران آموزشی در ایجاد تعادل میان منابع موجود، آموزش معلمان و جلب حمایت اجتماعی از فناوری های نوین، حیاتی تر از گذشته است.به طور کلی، مدرسه آینده گرا در عصر هوش مصنوعی ترکیبی از نوآوری، انعطاف پذیری و عدالت آموزشی است. این مقاله با بررسی ابعاد نظری و کاربردی، به این نتیجه می رسد که موفقیت مدیریت آموزشی آینده نگر منوط به ارتقای سواد دیجیتال معلمان و مدیران، توسعه زیرساخت های هوشمند و بازنگری در نقش مدرسه به عنوان یک نهاد یادگیرنده پویا است. آینده آموزش نه صرفا در گرو استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی، بلکه در پیوند میان فناوری، انسان گرایی و مدیریت هوشمند معنا خواهد یافت.

نویسندگان

طوفان شیروانی جزی

لیسانس ادبیات فارسی مقطع ابتدایی