تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر کاهش پرخاشگری و ارتقاء روابط اجتماعی در کودکان ابتدایی

دوره ابتدایی یک پنجره رشدی حیاتی برای شکل گیری الگوهای رفتاری و تعاملات اجتماعی است که می تواند مسیر زندگی فرد را تحت تاثیر قرار دهد. پرخاشگری به عنوان یکی از شایع ترین مشکلات رفتاری در این دوره، و روابط اجتماعی مثبت به عنوان یکی از مهم ترین عوامل محافظتی، دو هدف کلیدی برای مداخلات پیشگیرانه در محیط مدرسه محسوب می شوند. این مقاله به ارائه یک بررسی نظام مند و تحلیلی از تاثیر آموزش مهارت های زندگی، به عنوان یک رویکرد آموزشی مبتنی بر شواهد، بر کاهش پرخاشگری و ارتقاء کیفیت روابط اجتماعی در دانش آموزان دبستانی می پردازد. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظری کلیدی، از جمله نظریه یادگیری اجتماعی بندورا و مدل پردازش اطلاعات اجتماعی داج، به تشریح سازوکارهایی می پردازد که از طریق آنها، آموزش مهارت هایی نظیر مدیریت خشم، همدلی، حل مسئله و ارتباط موثر، به تغییر الگوهای رفتاری ناسازگار و تقویت رفتارهای اجتماعی مثبت منجر می شود. با مرور و تحلیل جامع مطالعات تجربی، مرورهای نظام مند و فراتحلیل ها، این مقاله شواهد موجود در این زمینه را یکپارچه می سازد. یافته ها به طور قاطع نشان می دهد که برنامه های باکیفیت آموزش مهارت های زندگی، با پرداختن به کمبودهای مهارتی زیربنایی پرخاشگری، به طور معناداری به کاهش انواع مختلف آن (کلامی، فیزیکی و رابطه ای) کمک کرده و همزمان، با تقویت شایستگی های اجتماعی، به بهبود پذیرش از سوی همسالان، افزایش رفتارهای مشارکتی و شکل گیری روابط دوستانه پایدارتر منجر می شوند. این مقاله نتیجه گیری می کند که ادغام آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی مدارس ابتدایی، یک استراتژی پیشگیرانه کارآمد و ضروری برای ایجاد محیط های یادگیری امن، حمایت گرانه و پرورش نسلی سازگار و برخوردار از سلامت اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، پرخاشگری ، روابط اجتماعی ، مهارت های اجتماعی-عاطفی (SEL) ، دوره ابتدایی ، پیشگیری