هوش مصنوعی به عنوان هم معلم: آیا جایگزینی معلمان انسانی با الگوریتم های هوشمند می تواند عدالت آموزشی و خلاقیت دانش آموزان را تهدید کند؟

این پژوهش به بررسی نقش هوش مصنوعی به عنوان هم معلم و تاثیر احتمالی جایگزینی معلمان انسانی با الگوریتم های هوشمند بر عدالت آموزشی و خلاقیت دانش آموزان می پردازد. مسئله اصلی پژوهش، نگرانی های مربوط به کاهش تعامل انسانی، مهارت های اجتماعی و خلاقیت در فرآیند یادگیری است که ممکن است با گسترش هوش مصنوعی در کلاس های درس ایجاد شود. هدف پژوهش، تحلیل مزایا و محدودیت های استفاده از هوش مصنوعی در آموزش و ارائه چارچوبی برای به کارگیری موثر و اخلاقی آن در مدارس و موسسات آموزشی است. این تحقیق از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مطالعات موردی در مدارس هوشمند و محیط های یادگیری دیجیتال بهره می گیرد و داده ها از طریق مصاحبه با معلمان، پرسشنامه های دانش آموزان و تحلیل سیستم های هوش مصنوعی جمع آوری شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی قادر است یادگیری شخصی سازی شده و انعطاف پذیری در آموزش را افزایش دهد، همچنین ارزیابی سریع و بازخورد مستمر را ممکن می سازد، اما همزمان خطر کاهش تعامل انسانی و محدود شدن فرصت های خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان را نیز به همراه دارد. نتایج نشان می دهد که بهره گیری کامل از هوش مصنوعی به عنوان جایگزین معلم انسانی بدون طراحی هوشمندانه و ترکیب با فعالیت های تعاملی و گروهی می تواند به نابرابری آموزشی و کاهش انگیزه یادگیری منجر شود. پژوهش تاکید دارد که هوش مصنوعی باید به عنوان ابزار کمکی و همکار معلم انسانی مورد استفاده قرار گیرد تا ضمن ارتقای کیفیت یادگیری، مهارت های اجتماعی، خلاقیت و عدالت آموزشی نیز حفظ شود. در نهایت، این مطالعه چارچوبی ارائه می دهد که سیاستگذاران، معلمان و توسعه دهندگان فناوری می توانند با رعایت اصول اخلاقی و تعاملی، از ظرفیت های هوش مصنوعی برای ارتقای آموزش بهره مند شوند بدون آنکه تهدیدی برای ارزش های انسانی و رشد خلاقانه دانش آموزان ایجاد شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، هم معلم ، عدالت آموزشی ، خلاقیت ، یادگیری شخصی سازی شده