یک راهکار از مدیریت پسماند شهرداری اراک جهت تنوع سلامت زیست محیطی

خشک شدن مکرر آب های جمع شده و پشتیبانی از مجموعه های منحصر به فرد و بسیار تخصصی گونه های اغلب نادر، از ویژگی های تالاب های موقتی همچون حوضچه های بهاری، گیلگاها و چالاب های چمن زارها است. تالاب های موقت همانند اشکال (عوارض زمینی) آبی کوچک واقع در یک چشم انداز زمینی، تنوع زیست را افزایش داده و کارکردی زیباشناختی، بیوشیمیایی و هیدرولوژیک دارند. چالش های فراروی حفظ تالاب های موقتی که باید به آنها پرداخت، عبارتند از: (۱) ادغام اولویت های تنوع زیستی آب شیرین و زمینی؛ (۲) حفظ کل ’ pondscapeهای‘ تعریف شده با ارتباطات موجود با سایر سیستم های آبی و زمینی؛ (۳) حفظ تجانس طبیعی در شیب های طبیعی در سراسر و میان تالاب ها در دوره های آبی (hydroperiod)؛ (۴) بررسی تاثیر اقتصادی اعمالی بر زمین داران و توسعه دهندگان؛ (۵) عمل بدون در نظر گرفتن موجودی کامل این تالاب ها؛ و (۶) عمل در قالب حمایت های قانونی محدود یا غیرموجود. از آنجا که تالاب های موقت همانند اجزای جدایی ناپذیر چشم انداز و نه به عنوان نهادهای جدایی شده عمل می نمایند بنابراین تلفات تراکمی آنها از لحاظ زیست محیطی زیان بخش و در عین حال بخشی از علم حساب بقا می باشد. در این پژوهش به روش هایی خواهیم پرداخت که در آنها از روش هایی برای حفظ تالاب های موقت در چشم اندازهایی که به صورت روزافزون تحت سلطه انسان ها قرار گرفته است استفاده شده و روش های مشترک مدیریت بالا- پایین و پایین به بالا در آنها با هم ادغام شده اند. اقدامات حفاظتی متنوعی (شامل آموزش، حفاظت، مدیریت پایدار و تجدید حیات) که هزینه های صاحبان املاک و مدیران را کاهش داده و در عین حال به اهداف زیست محیطی مطلوبی دست می یابد، بیشترین احتمال موفقیت در رسیدن به اهداف حفاظتی را خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

حفاظت مشارکتی ، اتصال ، اکوسیستم های آب شیرین ، Poolscapeها ، اشکال یا عوارض زمینی آبی کوچک