بررسی نقش میانجی تاب آوری در ارتباط بین خود تعیین گری و استرس ادراک شده در همسران آزاده

ادراک شده در همسران آزادهپژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی تاب آوری در ارتباط بین خود تعیین گری و استرس ادراک شده در همسران آزاده انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود.که با روش معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی همسران آزاده ساکن شهر مشهد در سال ۱۴۰۲ بود که از بین آن ها ۲۵۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات ازپرسشنامه های نیازهای اساسی خود تعیین گری گاردیا و دسی و رایان (۲۰۰۰)، پرسشنامه کانر و دیویدسون(۲۰۰۳) و پرسشنامه کوهن(۱۹۸۳) استفاده شد. نتایج نشان داد که میان نیازهای اساسی خودتعیین گری با متغیرهای تاب آوری (۰۰۸/۰ = P ، ۱۸۶/۰ = r) و استرس ادراک شده (۰۰۱/۰ = P ، ۲۲۴/۰ = r)، رابطه معناداری برقرار است. همچنین بررسی روابط بین متغیرهای پژوهش در مدل اصلاح شده نشان داد که بین نیازهای اساسی خودتعیین گری با متغیرهای تاب آوری (۰۰۱/۰ > P ، ۵۵۸/۰- = β) و استرس ادراک شده (۰۰۱/۰ > P ، ۳۰۷/۰ = β) رابطه معنادار وجود دارد. همچنین بین تاب آوری با متغیر استرس ادراک شده (۰۰۱/۰ > P ، ۵۵۷/۰- = β) رابطه معنادار وجود دارد. رابطه غیرمستقیم میان دو متغیر نیازهای اساسی خودتعیین گری و استرس ادراک شده با میانجیگری متغیر تاب آوری (۰۰۱/۰ > P ، ۳۱۱/۰ = β) نیز معنادار شده است. بنابراین می توان گفت که متغیر تاب آوری در رابطه بین خودتعیین گری و استرس ادراک شده نقش میانجی را دارد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، استرس ادراک شده ، خودتعیین گری ، همسران آزاده