مقایسه تطبیقی عوامل موثر بر عدالت فضایی در شهرهای بزرگ با تمرکز بر ریخت شناسی، نمونه موردی(مناطق۲ ،۴ و۹ شهرداری مشهد)

هدف و زمینه: یکی از اصول توسعه پایدار شهری، دست یابی به عدالت در مفهوم درست و موردنیاز هر جامعه است. اصولا این امر زمانی محقق می شود که توزیع فضایی خدمات شهری مطابق با اصول طبیعی و ریخت شناسی هر محدوده صورت گیرد. هدف کلی این پژوهش مقایسه تطبیقی معیارهای موثر بر موضوعات ریخت شناسی شهری که منجر به دستیابی به عدالت فضایی می شوند است.روش شناسی: ماهیت پژوهش کاربردی و در زمره پژوهش های کمی است. اطلاعات لازم با استفاده از اسناد کتابخانه ای، اطلاعات اسنادی، مقالات و لایه های GIS به دست آمده است. باتوجه به معیارهای شناسایی شده اطلاعات از طریق نرم افزار GIS PRO با استفاده از لایه بلوک های آماری سال ۱۳۹۵ شهر مشهد و سایر لایه ها تحلیل شده.یافته ها: با بررسی شرایط اجتماعی، اقتصادی و محیطی سه منطقه مشخص می شود که منطقه ۴ به صورت کلی نسبت به دو منطقه دیگر در وضعیت نامناسب تری قرار دارد. منطقه ۹ به عنوان یک مرکز شهری توسعه یافته در اکثر پارامترهای مورد بررسی برتری قابل توجهی نسبت به دو منطقه دیگر دارد. این برتری ممکن است به دلیل امکانات بیشتر، سرمایه گذاری های عمده و وجود زیرساخت های مناسب تر باشد.نتیجه گیری: مناطق، ۴ و ۲ جزء مناطق کم برخوردار می باشند که این مسئله مدیران شهری را ملزم می کند تا از ایجاد تمرکز در مناطق مرکزی شهر جلوگیری نمایند. وجود عدالت در نحوه پراکنش و توزیع امکانات با در نظر گرفتن مسائل جغرافیایی و ریخت شناسی و اقتصادی و همچنین نگاه ویژه بومی و بافت می تواند منجر به بروز پایداری شهری شود. همچنین توجه به هویت و بافت محلی می تواند تاثیر مثبت بر پایداری شهری و رشد متوازن جوامع مختلف شهری را داشته باشد.

کلیدواژه ها:

ریخت شناسی ، عدالت فضایی ، مورفولوژی ، خدمات شهری ، شهر مشهد