مدل سازی بهزیستی روانشناختی کارکنان بر مبنای رضایت شغلی و ارضای نیازهای بنیادی با میانجی گری تاب آوری در محیط شغلی در بین کارکنان بهزیستی استان تهران

هدف: هدف پژوهش مدل سازی بهزیستی روانشناختی کارکنان بر مبنای رضایت شغلی و ارضای نیازهای بنیادی با میانجی گری تاب آوری در بین کارکنان بهزیستی استان تهران بود. روش شناسی: روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه جمع آوری اطلاعات میدانی بود. این پژوهش بر اساس هدف، جزء پژوهش های توصیفی- همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری، کلیه کارکنان ادارات بهزیستی استان تهران بودند که در سال ۱۴۰۳ در این سازمان مشغول به فعالیت بودند. نمونه گیری با استفاده از روش تصادفی و با استفاده از قاعده کلاین (۲۰۱۱)؛ تعداد ۳۸۵ نفر در نظر گرفته شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹)، رضایت شغلی ویس و همکاران (۱۹۶۷)، نیازهای بنیادین روانشناختی گارسیا و همکاران (۲۰۰۰) و تاب آوری سازمانی کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها با توجه به توزیع داده ها از نرم افزار ۲۶ SPSS و PLS استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تاب آوری سازمانی در رابطه بین ارضای نیازهای بنیادی و بهزیستی روانشناختی و رضایت شغلی و بهزیستی روانشناختی نقش میانجی دارد. مقدار ضریب تعیین مدل، ۳۷۴/۰ بدست آمد که نشان می دهد ۴۰/۳۷ درصد از متغیر از بهزیستی روانشناختی از مجموع متغیرهای مدل، قابل پیش بینی است. نتیجه گیری: در نتیجه می توان گفت که متغیرهای رضایت شغلی و ارضای نیازهای بنیادی با میانجی گری تاب آوری سازمانی قادر به پیش بینی بهزیستی روانشناختی می باشند. بنابراین برای ارتقای بهزیستی روانشناختی می بایست به متغیرهای مسقل در پژوهش حاضر توجه شود.

کلیدواژه ها:

ارضای نیازهای بنیادین ، بهزیستی روانشناختی ، تاب آوری سازمانی ، رضایت شغلی