مقایسه اثربخشی روش تدریس سنتی و یادگیری معکوس در آموزش زبان انگلیسی

با گسترش رویکردهای نوین آموزشی، یادگیری معکوس (Flipped Learning) به عنوان جایگزینی یا مکملی برای روش تدریس سنتی مورد توجه پژوهشگران و معلمان قرار گرفته است. در روش تدریس سنتی، یادگیری عمدتا به صورت انتقال مستقیم مفاهیم از معلم به دانش آموز در محیط کلاس انجام می شود و فرصت تمرین و تعمیق مفاهیم به فعالیت های خارج از کلاس محدود می گردد؛ در حالی که در مدل یادگیری معکوس، ارائه ی محتوای آموزشی به صورت ویدئو، پادکست یا منابع آنلاین پیش از برگزاری کلاس انجام می گیرد و زمان کلاس به تمرین، بحث، حل مسئله و تعامل فعال بین معلم و زبان آموزان اختصاص می یابد.مرور پژوهش های انجام شده در ایران (۱۳۹۸–۱۴۰۱) نشان می دهد که یادگیری معکوس در مقایسه با روش سنتی، اثرات قابل توجهی بر بهبود مهارت های چهارگانه زبان انگلیسی (شنیداری، گفتاری، خواندن و نوشتن) داشته است. یافته ها حاکی از آن است که زبان آموزانی که در معرض آموزش معکوس بوده اند، در شاخص های زیر عملکرد بهتری نسبت به گروه سنتی داشته اند:• افزایش انگیزش درونی به دلیل مسئولیت پذیری بیشتر در فرآیند یادگیری.• بهبود عملکرد یادگیری گرامر و واژگان به دلیل تخصیص زمان کلاس به تمرین تعاملی.• ارتقای مهارت شنیداری و گفتاری به واسطه ی افزایش فرصت مکالمه و بازخورد فوری.• تقویت خودتنظیمی در یادگیری از طریق دسترسی مکرر و انعطاف پذیر به محتوا.با این حال، پژوهش ها محدودیت هایی را نیز گزارش کرده اند. برخی دانش آموزان در روش معکوس، به دلیل ضعف در مدیریت زمان یا مهارت های فناوری، نتوانسته اند از فرصت های قبل از کلاس به خوبی استفاده کنند. همچنین، اجرای موفق یادگیری معکوس نیازمند بسترهای فنی (اینترنت پایدار، ابزار پخش ویدئوها) و آموزش معلمان برای طراحی محتوای چندرسانه ای جذاب است.نتیجه گیری کلی از مرور منابع نشان می دهد که در بافت آموزش زبان انگلیسی در مدارس و دانشگاه های ایران، یادگیری معکوس نسبت به روش سنتی اثربخشی بالاتری در بهبود عملکرد تحصیلی، انگیزش و مشارکت فعال فراگیران دارد، مشروط بر آنکه موانع اجرایی و فناورانه مدیریت شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، تدریس سنتی ، زبان انگلیسی ، مهارت های زبان ، انگیزش تحصیلی