بررسی رابطه میان فرم شهری و معماری در ایجاد شهر فشرده؛ رویکردی به توسعه پایدار شهری

رشد شتابان شهرنشینی در دهه های اخیر، پیامدهایی چون گسترش افقی بی رویه، افزایش مصرف زمین، تشدید وابستگی به خودرو و تخریب محیط زیست را به همراه داشته است. در پاسخ به این چالش ها، الگوی شهر فشرده به عنوان راهبردی برای کاهش مصرف منابع، ارتقای سرزندگی و دستیابی به توسعه پایدار شهری مطرح شده است. با این حال، تحقق موثر شهر فشرده تنها از طریق سیاست های کلان شهری ممکن نیست، بلکه نیازمند هم افزایی میان فرم شهری و طراحی معماری است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه مرور متون علمی، به بررسی رابطه متقابل میان فرم شهری (چگالی، اختلاط کاربری، سازمان فضایی) و معماری (طراحی بنا، مقیاس، ارتفاع، بهره وری انرژی) در ایجاد شهر فشرده می پردازد. یافته ها نشان می دهد که طراحی معماری هوشمندانه می تواند نه تنها به افزایش تراکم و کاهش مصرف زمین کمک کند، بلکه کیفیت زندگی در فضاهای متراکم را نیز ارتقا دهد. در پایان، راهکارهایی برای یکپارچه سازی مداخلات معماری و برنامه ریزی شهری در راستای تحقق شهر فشرده ارائه می شود.