نقش بازی و فعالیت بدنی در پرورش سواد حرکتی در مدارس

این مقاله مروری به ارائه یک تحلیل جامع و عمیق از نقش بنیادین بازی و فعالیت بدنی در پرورش و تکوین سواد حرکتی در محیط های مدرسه ای می پردازد. این پژوهش، سواد حرکتی را نه به عنوان مجموعه ای محدود از مهارت های فیزیکی، بلکه به مثابه یک شایستگی کل نگر و ضروری بازتعریف می کند که انگیزه، اعتماد به نفس، دانش و شایستگی جسمانی لازم برای ارزش نهادن به یک سبک زندگی فعال و مشارکت در آن را در بر می گیرد. این مقاله با کاوش در مبانی نظری بازی، فعالیت بدنی و سواد حرکتی، استدلال می کند که بازی های ساختارنیافته و تربیت بدنی ساختاریافته، دو راهبرد پداگوژیک اصلی برای توسعه این شکل حیاتی از سواد هستند. یافته های تلفیق شده از ادبیات پژوهشی نشان می دهد که چگونه بازی و فعالیت بدنی به ابعاد چندگانه سواد حرکتی کمک می کنند: این فعالیت ها مهارت های حرکتی بنیادین را توسعه می دهد، شایستگی جسمانی را تقویت می کنند، اعتماد به نفس و انگیزه لازم برای مشارکت مادام العمر را می سازند، و به شکل گیری یک رابطه مثبت با بدن کمک می کنند. ضمن اذعان به چالش های نظام مند در اجرای برنامه های باکیفیت فعالیت بدنی در مدارس، نتیجه گیری می شود که اولویت بخشی به بازی و فعالیت بدنی، یک راهبرد غیرقابل اجتناب و بنیادین برای پرورش سواد حرکتی است. این امر به نوبه خود، برای سلامت، بهزیستی و آمادگی کلی دانش آموزان برای یادگیری، ضروری تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

سواد حرکتی ، فعالیت بدنی ، بازی ، مدارس ، رشد کل نگر