مدل های طراحی آموزش مبتنی بر تعامل و یادگیری فعال در نظام آموزش و پرورش

این مقاله مروری به تحلیل مدل های طراحی آموزش می پردازد که بر پایه اصول تعامل و یادگیری فعال در نظام آموزش و پرورش بنا شده اند. این پژوهش با نقد مدل های طراحی سنتی و خطی که بر انتقال محتوا تمرکز دارند، یک چارچوب جایگزین را که از ادبیات پداگوژی فعال استنتاج شده است، ارائه می دهد. این مقاله بر این نکته تاکید می کند که طراحی موثر برای کلاس درس مدرن باید تکرارشونده، انعطاف پذیر و متمرکز بر خلق تجارب یادگیری جذاب باشد، نه صرفا ارائه اطلاعات. در این راستا، مبانی نظری تعامل و یادگیری فعال و پیامدهای آن ها برای فرآیند طراحی آموزش مورد کاوش قرار می گیرد. یافته های این بررسی حول محور مولفه های اصلی یک مدل تلفیقی سازماندهی شده اند که شامل تحلیل یادگیرنده محور، طراحی تکالیف تعاملی (مانند حل مسئله و بازی های آموزشی)، ادغام راهبردی فناوری و روش های ارزشیابی همسو با اهداف است. در نهایت، نتیجه گیری می شود که یک تغییر پارادایم در طراحی آموزش ضروری است—حرکت از طراحی آموزش برای دانش آموزان به سمت طراحی محیط های یادگیری با و حول محور آن ها—تا بتوان به درگیری عمیق و مهارت های تفکر سطح بالایی که امروزه مورد نیاز است، دست یافت.

کلیدواژه ها:

طراحی آموزش ، یادگیری فعال ، تعامل در یادگیری ، مدل های آموزشی ، آموزش یادگیرنده محور