نقش هوش مصنوعی در تقویت یا تضعیف سازگاری اجتماعی و حمایت اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

این مقاله مروری به ارائه یک تحلیل جامع و عمیق از نقش دوگانه و غالبا متناقض هوش مصنوعی در تقویت یا تضعیف سازگاری اجتماعی و حمایت اجتماعی درک شده در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. این پژوهش، هوش مصنوعی را به عنوان یک نیروی میانجی گر قدرتمند در اکوسیستم اجتماعی مدارس چارچوب بندی می کند که به طور بنیادین در حال تغییر کانال هایی است که کودکان از طریق آن ها مهارت های اجتماعی را آموخته و به منابع حمایتی دسترسی پیدا می کنند. این مقاله با کاوش در مبانی نظری سازگاری اجتماعی و حمایت اجتماعی، آن ها را به عنوان مولفه های حیاتی رشد و بهزیستی کودک معرفی می کند. یافته های تلفیق شده از ادبیات پژوهشی، حول یک تحلیل دیالکتیکی از پیامدهای هوش مصنوعی سازماندهی شده اند. فرصت های تقویت این سازه ها، شامل پتانسیل هوش مصنوعی برای تسهیل اشکال نوین همکاری، شناسایی دانش آموزان در معرض خطر انزوا، و فراهم آوردن بستری برای تمرین مهارت های اجتماعی، مورد بررسی قرار می گیرند. همزمان، این بررسی به صورت انتقادی چالش هایی را که می توانند این سازه ها را تضعیف کنند، تحلیل می کند؛ از جمله خطر انزوای اجتماعی ناشی از شخصی سازی افراطی، کاهش تعاملات چهره به چهره که برای یادگیری نشانه های ظریف اجتماعی ضروری است، و پتانسیل سوگیری الگوریتمی برای ایجاد موانع اجتماعی. در نهایت، نتیجه گیری می شود که تاثیر نهایی هوش مصنوعی از پیش تعیین شده نیست، بلکه منوط به طراحی آگاهانه و انسان محور است. این مقاله خواهان یک رویکرد راهبردی است که از هوش مصنوعی برای تقویت و گسترش شبکه های حمایتی انسانی بهره ببرد و اطمینان حاصل کند که تحول دیجیتال مدارس به محیطی از نظر اجتماعی متصل تر و حمایتگرانه تر برای یادگیرندگان جوان منجر می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، سازگاری اجتماعی ، حمایت اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، اکوسیستم دیجیتال.