بررسی اثربخشی محیط های یادگیری ترکیبی بر خودراهبری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

این مقاله مروری به تحلیل جامع اثربخشی محیط های یادگیری ترکیبی در پرورش مهارت خودراهبری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. این پژوهش، یادگیری ترکیبی را به عنوان یک اکوسیستم آموزشی منحصربه فرد که از طریق ادغام هوشمندانه روش های تدریس حضوری و آنلاین، بستری برای رشد یادگیرندگان مستقل و خودتنظیم فراهم می آورد، معرفی می کند. این مقاله با کاوش در مبانی نظری یادگیری ترکیبی، خودراهبری و عملکرد تحصیلی، استدلال می کند که خودراهبری به عنوان یک متغیر میانجی حیاتی، پیوند میان محیط یادگیری و نتایج تحصیلی را برقرار می سازد. یافته های تلفیق شده از ادبیات پژوهشی نشان می دهد که مولفه های آنلاین در یادگیری ترکیبی، با فراهم آوردن انعطاف پذیری و ابزارهای لازم برای مدیریت زمان و مسیر یادگیری، به طور مستقیم به تقویت مهارت های خودراهبری کمک می کنند. این افزایش در عاملیت و آگاهی فراشناختی نیز به نوبه خود، با بهبود عملکرد تحصیلی، از جمله درک مفهومی عمیق تر و پیشرفت بالاتر، همبستگی قوی نشان می دهد. ضمن اذعان به چالش های اجرایی، نتیجه گیری می شود که یادگیری ترکیبی، در صورتی که به شیوه ای موثر طراحی شود، یک مدل پداگوژیک قدرتمند برای آماده سازی دانش آموزان جهت تبدیل شدن به یادگیرندگان مستقل و مادام العمر است که موفقیت در قرن بیست و یکم نیازمند آن است.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، خودراهبری ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری خودگردان ، فناوری آموزشی