تاثیر راهبری معلم در فرآیند یادگیری تلفیقی بر شکل گیری خودانگیختگی تحصیلی

این مقاله مروری به تحلیل جامع و عمیق تاثیر حیاتی راهبری معلم در چارچوب فرآیند یادگیری تلفیقی بر شکل گیری و تقویت خودانگیختگی تحصیلی در دانش آموزان می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که در اکوسیستم پیچیده و فناورانه یادگیری تلفیقی، نقش معلم از یک مدرس صرف، به یک راهبر چندوجهی که به طراحی، تسهیلگری و الهام بخشی در سفر یادگیری می پردازد، تکامل می یابد. این مقاله با کاوش در مبانی نظری یادگیری تلفیقی، راهبری معلم (که در قالب مفهوم "حضور معلم" مدل سازی شده) و خودانگیختگی تحصیلی (با تمرکز بر نظریه خودتعیین گری)، یک چارچوب تحلیلی منسجم ارائه می دهد. یافته های تلفیق شده از ادبیات پژوهشی نشان می دهد که راهبری موثر معلم در یک محیط ترکیبی—که از طریق طراحی متفکرانه دوره، تسهیلگری تعاملات معنادار و ارائه حمایت های هدفمند تجلی می یابد—به طور مستقیم با ارضای نیازهای روانی بنیادین دانش آموزان برای خودمختاری، شایستگی و ارتباط گره خورده است. این امر به نوبه خود، به عنوان محرک اصلی برای توسعه خودانگیختگی تحصیلی پایدار و درونی شناخته می شود. در نهایت، نتیجه گیری می شود که فناوری در یادگیری تلفیقی صرفا یک ابزار است؛ این راهبری پداگوژیک معلم است که به عنوان عامل تعیین کننده، این مدل را به یک موتور قدرتمند برای پرورش یادگیرندگان مشتاق، درگیر و خودانگیخته برای یادگیری مادام العمر تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، راهبری معلم ، خودانگیختگی تحصیلی ، انگیزش درونی ، حضور معلم