عشق در منظومه لیلی و مجنون نظامی از منظر ولادیمیر سولویف: نقد اجتماعی، تحول انسانی و جستجوی کمال معنوی

ولادیمیر سالایوف، فیلسوف روسی، عشق را فراتر از یک احساس صرفا انسانی، به عنوان نیرویی معنوی و متحول کننده در نظر می گیرد که انسان را از قیدوبندهای فردی و مادی به سوی کمال مطلق سوق می دهد. به باور وی، اتحاد دو ذات محدود در عشق، زمینه ای برای ظهور شخصیتی آرمانی و مطلق فراهم می سازد. این مقاله با اتکا به فلسفه معنوی ولادیمیر سالاویوف، عشق لیلی و مجنون در منظومه نظامی را مورد تحلیل قرار داده و با رویکردی تحلیلی-تطبیقی، نشان می دهد که چگونه نظامی، عشق را نه صرفا به عنوان یک پیوند عاطفی، بلکه به عنوان نیرویی تربیتی و معنوی در مسیر کمال مطلق انسان به کار می گیرد. تحلیل محتوا، با تمرکز بر مضامین کلیدی مانند فداکاری مجنون، پیوند معنوی او با لیلی و عبور از محدودیت های فردی و اجتماعی، مفاهیم عشق در منظومه نظامی را استخراج می کند. سپس، با تطبیق این مفاهیم با نظریه سالاویوف در باب عشق به عنوان نیرویی برای گذار از محدودیت های مادی و رسیدن به کمال مطلق، همپوشانی قابل توجهی میان دیدگاه فلسفی سالاویوف و روایت نظامی از عشق نشان داده می شود. به طور خاص، بخش هایی از منظومه که فداکاری، عشق معنوی و فراتر رفتن از قید و بندهای دنیوی را در روابط لیلی و مجنون به تصویر می کشند، مورد بررسی تطبیقی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهند که عشق در منظومه نظامی، نمادی از یک حرکت تربیتی و تحول آفرین است که مجنون را به سوی کمال معنوی و درک ارزش های مطلق سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

نظریه عشق ، لیلی و مجنون ، فلسفه عشق ، تربیت معنوی ، سولویف.