جایگاه روان شناسی شاگرد پروری در ادبیات و هنر

شاگردپروری از دیرباز به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای انتقال دانش، تجربه و فرهنگ، در بطن تاریخ ادبیات و هنر جایگاه ویژه ای داشته است. رابطه ی میان استاد و شاگرد، صرفا یک مناسبت آموزشی نبوده، بلکه در بسیاری از فرهنگ ها، به ویژه در حوزه های عرفانی، ادبی و هنری، رابطه ای مقدس و بنیادین شمرده شده است. این پیوند، پلی میان نسل ها ایجاد کرده و تداوم سنت ها را ممکن ساخته است. در سنت های ادبی و هنری ایران، مفهوم شاگردپروری با مفاهیمی چون مرشد و مرید، پیر و جوان، و استاد و هنرجو گره خورده است؛ مفاهیمی که هم حامل دانش فنی اند و هم واجد معنای عمیق تربیتی، اخلاقی و روحی.در ادبیات کلاسیک فارسی، هرچند گاهی رابطه ی استاد و شاگرد به صورت مستقیم بیان نشده، اما ردپای آن در آثار بزرگان چون فردوسی، سعدی، نظامی، مولوی و حافظ به خوبی مشهود است. این بزرگان، هر یک از تجربه ی استادان پیش از خود بهره مند بوده اند و در روندی طبیعی، آموزه ها را با خلاقیت شخصی درآمیخته اند و به نسل بعدی منتقل کرده اند. مثلا نظامی گنجوی با بهره گیری از سنت های داستان سرایی پیشینیان، سبکی پدید آورد که بعدها الهام بخش شاعران متعددی شد. در همین راستا، مولوی با تاثیر از شمس تبریزی و سنت های عرفانی، شعری آفرید که نه تنها از نظر ادبی که از منظر تربیتی نیز اثری ماندگار است.

کلیدواژه ها:

موسیقی ایران ، بنیادین ، قرن ، روانشناسی ، دین ، شاگردپروری