اثر روش های تدریس فعال، گروهی و فناوری محور بر خلاقیت دانش آموزان ابتدایی

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر روش های تدریس فعال، گروهی و فناوری محور بر خلاقیت دانش آموزان ابتدایی است. در نظام های آموزشی معاصر، خلاقیت به عنوان یکی از کلیدی ترین مهارت های قرن بیست ویکم شناخته می شود و پرورش آن در دوران ابتدایی اهمیتی دوچندان دارد. روش های سنتی مبتنی بر سخنرانی و حفظیات، فرصت اندکی برای بروز خلاقیت فراهم می کنند؛ در حالی که روش های فعال، با تاکید بر مشارکت دانش آموز، روش های گروهی، با محوریت همکاری و تعامل، و روش های فناوری محور، با بهره گیری از ابزارهای نوین دیجیتال، می توانند محیطی غنی برای شکوفایی خلاقیت ایجاد کنند. نتایج مطالعات نشان داده اند که این روش ها نه تنها انگیزه و مشارکت دانش آموزان را افزایش می دهند، بلکه توانایی تفکر واگرا، حل مسئله و تخیل آنان را نیز تقویت می کنند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، گروهی ، فناوری محوری ، خلاقیت