نقش شیوه های ناهماهنگ تربیتی والدین در ایجاد سبک های هویتی دانش آموزان

اصولا برای تنظیم و کنترل زندگی، افراد نیازمند رشد یک ساختار ثابت و معنادار از هویت هستند، که آنها را در نگهداری یک احساس پیوستگی در همه ی زمان ها و موقعیت ها توانا می سازد و چارچوبی را برای تصمیم گیری، حل مسئله و تعبیر تجربیات و اطلاعات مربوط به خود فراهم می سازد. نوجوانی در بسیاری موارد به عنوان دوره ای سنی بین کودکی و بزرگسالی شناسایی شده است. این دوره به این دلیل این که از سال های کودکی جدا می شود و برای نخستین بار، نوجوانان شروع به چالش با سیستم باورهای والدینی کرده و برای درک احساسی از خود تلاش می کنند. در نتیجه شکل گیری هویت به عنوان پیامد رشدی بسیار مهم در طی نوجوانی نمایان می شود و بنیان نیرومندی را برای رشد روانشناختی آینده و روابط میان فردی طرح می کند. رفتارهای تربیتی والدین در رشد عاطفی و اجتماعی نوجوان نقش بسیار مهمی دارد. بسیاری از والدین به هنگام گذر فرزندانشان از این مرحله با آنان دچار تناقض و کشمکش می گردند. این کشمکش همراه با دوگانگی روانی خود نوجوان، درباره ی ترس از جدایی از والدین و نیاز به استقلال یابی می تواند پیامد منفی و نابهنجار داشته باشد. تربیت فرزند اگر به شکل سالمی صورت گیرد هم باعث رشد استقلال وی در مسیری صحیح خواهد شد و هم روابط صمیمانه ی وی با والدین را حفظ خواهد کرد.