نحوه آموزش عقائد توحیدی به نوجوانان

آموزش عقائد به نوجوانان و مردم، اگر صرفا بر پایه شیوه های سنتی و خشک مانند استفاده از براهین فلسفی (مانند برهان علیت، برهان صدیقین، برهان نظم و...) باشد، نه کامل است و نه دقیق. این براهین، هرچند در جای خود ارزشمندند و برای اهل فلسفه و اندیشمندان قابل استفاده اند، اما چند مشکل اساسی دارند: اولا این شیوه ها بیشتر ذهنی و انتزاعی اند و برای عموم مردم، به ویژه نوجوانان که با عواطف، تخیل و تجربه زیسته خود به دنبال حقیقت می گردند، جذابیت و اثربخشی کافی ندارند. ثانیا این براهین معمولا در اثبات اصل وجود خدا و خالقیت او خلاصه می شوند و از ارائه یک ایمان زنده، عمیق و پیوندخورده با زندگی روزمره ناتوان انددر مقابل، شیوه قرآن و اهل بیت(ع) چنین نبوده است. قرآن کریم، انسان ها را به مشاهده آیات آفاقی و انفسی، تدبر در طبیعت، توجه به نعمت ها، تجربه های شخصی و فطرت الهی دعوت می کند: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم...» (فصلت: ۵۳) اهل بیت(ع) نیز با زبان محبت، مثال های ساده، داستان، تشویق به پرسشگری و گفتگو، و پیوند دادن عقائد با اخلاق و عمل، ایمان را در جان مردم می نشاندند. امام صادق(ع) می فرماید: «با مردم به اندازه عقلشان سخن بگویید.» بنابراین، آموزش عقائد باید زنده، جذاب، کاربردی و متناسب با فطرت و نیازهای نسل امروز باشد و تنها به اثبات خالقیت بسنده نکند، بلکه باید ایمان را به تجربه زیسته و معنای زندگی پیوند بزند.

کلیدواژه ها:

پرسشگری