الگوی مکانی گالریهای هنری تهران و ارزیابی دسترسی به حمل و نقل عمومی در پشتیبانی از گردشگری فرهنگی

هدف این پژوهش سنجش الگوی مکانی گالریهای هنری تهران و ارزیابی دسترسی «پایه آنها به حمل و نقل عمومی در پشتیبانی از گردشگری فرهنگی است. دادههای متن باز OpenStreetMap پس از پاکسازی به ۴۱۴ فضای نمایش» محدود شد و به مناطق ۲۲ گانه منتسب گردید برای هر نقطه فاصله اقلیدسی تا نزدیکترین ایستگاه مترو اتوبوس و تاکسی محاسبه شد و دسترسی مناسب با آستانه ۵۰۰ متر تعریف گردید برای سنجش الگوی کلی پراکنش شاخص خودهمبستگی فضایی موران جهانی با وزن دهی همسایگی Queen به کار رفت و نقشه حرارتی پراکنش و نقشه حرارتی گالریهای دارای دسترسی مناسب تهیه شد. یافته ها نشان داد شاخص موران برای شمار فضاهای نمایش در سطح مناطق معنادار است (۰۰۲۱۸ ,۲,۲۹۳=z ,۲۲۰؛ بدین معنا که تمرکز معنادار گالریها در چند ناحیه مرکزی شمالی مشاهده میشود. در سنجش دسترسی ،پایه ۸۳.۸ درصد از گالریها در شعاع ۵۰۰ متر از یک ایستگاه اتوبوس ۲۵.۸ درصد از مترو و ۲۰.۳ درصد از تاکسی قرار دارند؛ در مجموع ۸۶۰۰ درصد حداقل به یک شبکه نزدیکاند اما تنها ۵.۳ درصد همزمان به هر سه شبکه نزدیکاند. نقشه پهنه بندی سهم مناطق از گالریهای دارای دسترسی مناسب نشان داد چند منطقه مرکزی سهم غالب دارند، در حالی که بسیاری از مناطق سهم اندکی از این گالریها را در خود جای داده اند. این نتایج بیان میکند تمرکز مکانی گالریها و ناموزونی دسترسی به حمل و نقل عمومی تصویری نابرابر از امکان دسترسی بازدیدکنندگان در سطح شهر ایجاد میکند و در بخشی از شهر ممکن است بازدیدها را به استفاده بیشتر از خودرو شخصی سوق دهد؛ امری که با اهداف گردشگری فرهنگی پایدار سازگار نیست با وجود اتکا به فاصله مستقیم و خلاصه سازی در مقیاس مناطق تصویر پایه ارائه شده میتواند مبنایی عملی برای برنامه ریزی گردشگری فرهنگی و طراحی مسیرهای بازدید مبتنی بر حمل و نقل عمومی باشد.

کلیدواژه ها:

سنجش الگوی مکانی ، گالری هنری ، دسترسی حمل و نقل عمومی ، گردشگری فرهنگی ، خودهمبستگی فضایی