اثربخشی قصه های درمانی هدفمند بر کاهش پرخاشگری کلامی فیزیکی دانش آموزان در زنگ تفریح

دوران ابتدایی یکی از حساسترین مراحل رشد اجتماعی و هیجانی کودکان است؛ مرحله ای که در آن، تعامل با همسالان شکل می گیرد و الگوهای رفتاری به تدریج تثبیت می شوند. زنگ تفریح به عنوان یکی از پرتنش ترین فضاهای مدرسه، محلی برای بروز هیجانات سرکوب شده، تعارض های حل نشده و کمبود مهارتهای ارتباطی است. در این میان قصه درمانی به عنوان یک رویکرد غیر مستقیم، خلاق و مبتنی بر تخیل می تواند راهکاری مناسب برای اصلاح رفتارهای ناسازگارانه به شمار آید. قصه ها از دیرباز نقش انتقال تجربه های زیستی، هیجانی و اخلاقی را بر عهده داشته اند و امروزه در حوزه روان شناسی، جایگاه ویژه ای در درمان اختلالات رفتاری و هیجانی کودکان یافته اند. بهره گیری از عناصر نمادین، فضای ایمن، روایت ساختار منسجم داستان و توانایی در برقراری ارتباط عاطفی با کودک از جمله ویژگی هایی هستند که قصه درمانی را به ابزاری موثر در ارتقاء مهارت های خودتنظیمی و کاهش پرخاشگری تبدیل کرده اند. با توجه به اینکه کودکان اغلب از بیان مستقیم احساسات خود ناتوانند، داستان ها بستری برای فرافکنی، شناخت هیجان ها و تجربه غیر مستقیم، راه حل های سازگارانه فراهم می سازند. قصه درمانی در صورت اجرای پیوسته با مشارکت فعال مربیان و در بستری همراه با تعامل و گفت وگو، می تواند تاثیر عمیق و پایایی در تغییر نگرش ها و رفتارهای دانش آموزان داشته باشد. این شیوه مداخله نه تنها از نظر تربیتی بلکه از نظر پیشگیری روانی و اجتماعی نیز قابل تامل است و می تواند به عنوان بخشی از برنامه های منسجم آموزش و پرورش برای ارتقاء سلامت روان دانش آموزان به ویژه در مدارس ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، پرخاشگری کلامی فیزیکی ، دانش آموزان ، زنگ تفریح