نقش رفتارهای نوآورانه معلمان در تامین نیازهای روانشناختی خود و دانش آموزان بر اساس نظریه خود تعیین گری

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش رفتارهای نوآورانه معلمان در تامین نیازهای روانشناختی خود و دانش آموزان با تاکید بر نظریه خود تعیین گری است. در این پژوهش از روش مرور نظام مند بهره گرفته شده و با تحلیل مطالعات نظری و تجربی انجام شده در سالهای اخیر تلاش شده است تا پیوند میان رفتارهای نوآورانه معلمان و سه نیاز بنیادین روانشناختی یعنی خودمختاری، شایستگی و تعلق اجتماعی در محیطهای آموزشی تبیین شود. یافته ها نشان میدهد که نوآوری معلمان نه تنها ابزاری برای ارتقای کیفیت تدریس است، بلکه نقشی کلیدی در تقویت انگیزش درونی، بهزیستی روانی و مشارکت فعال دانش آموزان ایفا می کند. تامین این نیازها موجب رشد حرفه ای معلمان، افزایش خلاقیت و شکل گیری محیطی یادگیرنده و انسانی در کلاسهای درس می شود. بر این اساس، سیاست گذاری و برنامه ریزی آموزشی اثربخش باید تامین این نیازهای روان شناختی را در کانون توجه قرار دهد تا زمینه ساز توسعه پایدار و نوآورانه در نظام آموزش و پرورش گردد.

کلیدواژه ها:

رفتار نوآورانه معلمان ، نظریه خود تعیین گری ، نیازهای روان شناختی ، تعلق اجتماعی ، آموزش نوآورانه