جلوههای معاد در اشعار سعدی

مسئله معاد، یکی از مهمترین باورهای دینی در اندیشه اسلامی است که شاعران و نویسندگان بسیاری در آثار خود به آن پرداختهاند. سعدی به عنوان یکی از بزرگترین شاعران ادب فارسی در آثار خود به ویژه، گلستان بوستان و غزلیات توجهی ویژه به آموزه های دینی از جمله معاد داشته است. در این مقاله، جلوه های گوناگون معاد در اشعار سعدی بررسی میشود تا میزان تاثیر این باور در ساختار فکری و هنری وی مشخص گردد. معاد در اشعار سعدی گاه به صورت آشکار و مستقیم و گاه در قالب مضامین اخلاقی و حکمی نمود یافته است. او از معاد به عنوان ابزاری برای تقویت آموزه های اخلاقی بهره میگیرد و مخاطب را به تامل در سرنوشت نهایی انسان دعوت کند. ترس از عذاب امید به رحمت الهی دعوت به توبه پند به پرهیز از دنیاگرایی و تاکید بر اعمال نیک از جمله مولفه هایی است که در ارتباط با معاد در شعر سعدی قابل شناسایی است. هدف از این پژوهش تحلیل محتوایی جلوه های معاد در اشعار سعدی و تبیین نقش آن در تقویت باورهای دینی و اخلاقی جامعه است. در نهایت نتیجه گیری میشود که سعدی نه تنها به جنبه های کلامی معاد توجه دارد بلکه آن را در قالبی هنری و تربیتی وارد شعر کرده و از آن برای هدایت فکری و اخلاقی مخاطبان خود استفاده میکند.

کلیدواژه ها:

سعدی ، معاد ، شعر فارسی ، آخرت ، پند و اندرز