نقش خلاقیت در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

خلاقیت به عنوان یکی از مهمترین مهارتهای قرن بیست و یکم نقش کلیدی در توسعه فردی و تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. در مقطع ابتدایی که پایه و اساس یادگیری و شکل گیری شخصیت کودکان بنا نهاده می شود، توجه به پرورش خلاقیت می تواند زمینه ساز پیشرفت تحصیلی پایدار و ارتقای کیفیت آموزش باشد. هدف اصلی این مقاله بررسی نقش خلاقیت در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. روش تحقیق تحلیلی نظری بوده و بر اساس مطالعات کتابخانه ای و مرور ادبیات علمی، تعاریف مختلف، خلاقیت، مولفه ها، انواع آن و رابطه آن با پیشرفت تحصیلی تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که خلاقیت به واسطه تقویت مهارت های تفکر واگرا، انعطاف پذیری، ذهنی و ابتکار عمل، موجب افزایش انگیزه یادگیری، بهبود حل مسئله و ارتقای کیفیت یادگیری می شود. علاوه بر این، خلاقیت به دانش آموزان امکان می دهد تا مفاهیم درسی را بهتر درک کرده و به صورت فعالانه در فرایند یاددهی-یادگیری مشارکت کنند که این امر بهبود عملکرد تحصیلی را تسهیل می کند. همچنین بررسی چالش های موجود در پرورش خلاقیت از جمله نظام ارزشیابی سنتی، نبود فضای مناسب برای ایده پردازی، کمبود معلمان آموزش دیده و ساختار خشک آموزش اهمیت اصلاح سیاست ها و برنامه های آموزشی را بیش از پیش آشکار می سازد. در نهایت، مقاله راهکارهایی چون بهره گیری از روش های تدریس فعال، اصلاح برنامه درسی، توانمندسازی معلمان و تقویت نقش خانواده در ایجاد محیط های یادگیری خلاقانه را پیشنهاد می کند. این پژوهش نشان می دهد که خلاقیت نه تنها یک مهارت فردی بلکه یک ضرورت آموزشی است که می تواند پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را به شکل چشمگیری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، پیشرفت تحصیلی ، مقطع ابتدایی ، روش های تدریس فعال ، آموزش خلاقانه