بررسی مقایسه فناوریهای دوخت سنتی و مدرن و کاربرد آنها

در مقاله حاضر که با روش توصیفی - تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای صورت گرفته است، قصد داریم به بررسی و دوخت سنتی" href="https://civilica.com/search/paper/k-%D9%81%D9%86%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C%20%D8%AF%D9%88%D8%AE%D8%AA%20%D8%B3%D9%86%D8%AA%DB%8C/">فناوریهای دوخت سنتی و مدرن و کاربردهای هر کدام در صنعت دوخت و طراحی لباس بپردازیم. فناوریهای سنتی شامل روش های دستی و ابزارهای ساده هستند که بر مهارت و تجربه خیاطی کاران تکیه دارند و معمولا در تولید لباسهای سنتی و محلی کاربرد دارند. در مقابل، فناوریهای مدرن با بهره گیری از ماشین آلات پیشرفته و فناوریهای دیجیتال امکان تولید سریع تر، دقیق تر و با کیفیت بالا را فراهم ساخته اند. این فناوریها در طراحی های فنی، تولید انبوه و ایجاد نمونه های گرافیکی نقش مهمی ایفا می کنند. تحلیل مزایا و معایب هر فناوری نشان می دهد که فناوری سنتی در نگهداری صنایع دستی و میراث فرهنگی جایگاه ویژه ای دارد، اما فناوری مدرن در پاسخگویی به نیازهای بازار، صرفه جویی در زمان و هزینه و افزایش دقت و تنوع محصولات نقش کلیدی ایفا می کند. کاربرد هر فناوری بستگی به نوع پروژه، هدف و میزان بودجه دارد. نتایج نشان داد که ترکیب دو فناوری در فرآیند تولید می تواند بهره وری را افزایش دهد و به حفظ هنرهای دستی و تطبیق آن با فناوریهای روز کمک کند. پیشنهاد می شود هنرآموزان و طراحان لباس، با شناخت کامل هر دو فناوری، در پروژه های مختلف از آنها بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

فناوری ، فناوریهای دوخت سنتی ، دوخت مدرن ، طراحی ، دوخت