اثر بخشی قصه درمانی بر اضطراب و عزت نفس کودکان بد سرپرست ۱۰ تا ۱۲ سال

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی قصه درمانی بر کاهش اضطراب در کودکان بدسرپرست انجام شد. اضطراب یکی از شایعترین اختلالات روانشناختی در کودکی است که در صورت عدم درمان به موقع می تواند بر ابعاد مختلف رشد، هیجانی، شناختی و اجتماعی کودک تاثیر منفی بگذارد. از سوی دیگر، کودکان بدسرپرست به واسطه تجربه های مکرر طرد، غفلت و عدم حمایت هیجانی، در معرض آسیب پذیری شدیدتری در برابر اضطراب قرار دارند. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کودکان بدسرپرست ۱۰ تا ۱۲ ساله ساکن مراکز حمایتی شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. ۳۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه ی اضطراب اسپنس (SCAS) بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای در کارگاه های قصه درمانی شرکت کرد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) انجام شد. نتایج نشان داد که قصه درمانی به طور معناداری اضطراب کلی و مولفه های آن (اضطراب اجتماعی و سواس، اضطراب فراگیر) را کاهش داده است. یافته ها نشان داد که قصه درمانی منجر به کاهش معنادار اضطراب کلی و مولفه های آن در گروه آزمایش شد (۰.۰۱ > p). بنابراین، می توان قصه درمانی را روشی موثر و کاربردی در کاهش اضطراب کودکان بدسرپرست دانست که به دلیل ماهیت غیرمستقیم و ایمن آن، به ویژه برای گروه های آسیب پذیر قابل توصیه است.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، اضطراب کودکان بدسرپرست ، اضطراب اجتماعی ، سواس