آثار هوش مصنوعی بر طراحی و اجرای برنامه ریزی درسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار هوش مصنوعی بر طراحی و اجرای برنامه ریزی درسی انجام شده است با توجه به گسترش کاربرد فناوریهای هوشمند در آموزش و تغییرات بنیادین در نیازهای یادگیرندگان بازاندیشی در ساختارهای برنامه ریزی درسی یک ضرورت محسوب می شود. این مطالعه به روش مروری تحلیلی انجام شده و تلاش دارد با استفاده از رویکرد تحلیل مضمون، به شناسایی و دسته بندی ظرفیت ها، چالش ها و چارچوب های پیشنهادی برای تلفیق هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی بپردازد. برای انجام پژوهش ۲۵ مقاله علمی منتشر شده بین سالهای ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳، از پایگاه های اطلاعاتی داخلی و بین المللی نظیر نورمگز، سیویلیکا، ERIC، Google Scholar، SID و Scopus استخراج و تحلیل شد. پس از غربال گری منابع داده ها، در محور اصلی تحلیل شدند: (۱) کاربردها و مزایای هوش مصنوعی در بهینه سازی برنامه درسی، (۲) چالش ها و ملاحظات اجرایی، و (۳) چارچوب ها و پیشنهادهای علمی برای بهره گیری هدفمند از این فناوری. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند به بهبود شخصی سازی، آموزش تولید محتوای هوشمند، تحلیل رفتار یادگیرنده و ارتقاء کیفیت ارزیابی کمک کند. با این حال چالش هایی مانند ملاحظات اخلاقی، ضعف زیرساخت های فناورانه و نبود آموزش کافی برای معلمان مانع تحقق کامل این ظرفیت ها هستند. پژوهش حاضر بر اهمیت تدوین سیاست های بومی آموزش تخصصی معلمان، و ایجاد چارچوب های اخلاقی در مسیر استفاده از هوش مصنوعی در آموزش تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، برنامه ریزی درسی ، آموزش هوشمند ، یادگیری ماشینی ، فناوری آموزشی