بررسی نقش سبکهای فرزندپروری والدین در تقویت بلوغ دیجیتالی و امید به آینده دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سبکهای فرزند پروری بر بلوغ دیجیتالی و امید به آینده دانش آموزان انجام شد. روش تحقیق توصیفی-همبستگی از نوع پیمایشی مقطعی بود که بر روی ۳۰۰ دانش آموز مقطع متوسطه تبریز در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای اجرا شد ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبکهای فرزند پروری بامریند با پایایی ۰۸۷-۰۷۹، پرسشنامه بلوغ دیجیتالی محقق ساخته با پایایی ۰۸۵ و پرسشنامه امید به آینده اسنایدر با پایایی ۰۸۲ بود. یافته های این پژوهش به روشنی نشان میدهد که سبکهای فرزندپروری تاثیرات متفاوتی بر بلوغ دیجیتالی و امید به آینده دانش آموزان دارند تحلیلهای رگرسیونی حاکی از آن است که سبک مقتدرانه با ضرایب مثبت ۰.۴۲۸ برای بلوغ دیجیتالی و ۰۴۸۲ برای امید به آینده موثرترین شیوه تربیتی محسوب میشود در مقابل سبک مستبدانه با ضرایب منفی ۱۹۶ ۰ و ۲۱۳ ۰ به ترتیب برای بلوغ دیجیتالی و امید به آینده بیشترین اثرات نامطلوب را نشان میدهد. سبک سهل گیرانه نیز اگرچه اثرات منفی کمتری دارد (۱۵۲) ۰ و ۱۲۱ ۰- اما همچنان نتوانسته به پای سبک مقتدرانه برسد. مقایسه میانگینها موید این نتایج است به طوری که دانش آموزان با والدین مقتدر در هر دو متغیر بالاترین نمرات را کسب کرده اند. این یافته ها اهمیت به کارگیری سبک مقتدرانه که ترکیبی از حمایت عاطفی و نظارت منطقی است، تاکید میکنند.

کلیدواژه ها:

سبکهای فرزند پروری والدین ، بلوغ دیجیتالی ، امید به آینده