حرکات اصلاحی و پیشگیری از عوارض ثانویه سندرم گیلن باره حفظ دامنه حرکتی و جلوگیری از کوتاهی عضلات

سندرم گیلن باره یک اختلال خود ایمنی نادر است که با ضعف عضلانی و فلج پیشرونده مشخص می شود و معمولا پس از یک عفونت ویروسی یا باکتریایی آغاز می گردد. یکی از چالشهای اصلی در مدیریت این بیماران، پیشگیری از عوارض ثانویه ناشی از بی حرکتی طولانی مدت، ضعف عضلانی و کاهش فعالیت فیزیکی است که می تواند منجر به کوتاهی عضلات، از دست رفتن دامنه حرکتی مفاصل، زخم بستر و سایر مشکلات حرکتی شود. حرکات اصلاحی و تمرینات توانبخشی به عنوان بخش مهمی از درمان توانبخشی بیماران مبتلا به سندرم گیلن باره، نقش کلیدی در حفظ دامنه حرکتی مفاصل و جلوگیری از کوتاهی عضلات دارند. حفظ دامنه حرکتی یکی از اهداف اولیه در مراقبت فیزیوتراپی این بیماران است؛ چرا که کوتاهی عضلات و محدودیت حرکتی می تواند باعث کاهش توانایی انجام فعالیت های روزمره و افزایش وابستگی به مراقبت های دیگر شود. تمرینات حرکتی غیر فعال و فعال به منظور حفظ انعطاف پذیری عضلات و افزایش جریان خون موضعی بکار گرفته می شوند. این تمرینات شامل کشش ملایم، عضلات، حرکات دورانی مفاصل و ورزش های کششی با دقت کنترل شده است که توسط فیزیوتراپیست یا مراقبین آموزش دیده انجام می شود. علاوه بر حفظ دامنه حرکتی، پیشگیری از کوتاهی عضلات اهمیت بسیار زیادی دارد. کوتاهی عضلات که به علت عدم استفاده و بی حرکتی ایجاد می شود، ممکن است به شکل غیرقابل برگشتی تبدیل به محدودیت های دائمی در حرکت گردد. استفاده منظم از تمرینات کششی طولانی مدت و تمرینات مقاومتی ملایم به حفظ طول طبیعی عضلات کمک می کند و از تغییرات ساختاری در بافت عضلانی جلوگیری می کند. همچنین، استفاده از تجهیزات کمکی مانند آتلها و بریسها در موقعیت های خاص می تواند در حفظ وضعیت صحیح اندام ها و جلوگیری از انقباضات غیرطبیعی موثر باشد. تمرینات اصلاحی همچنین باید بگونه ای طراحی شوند که با توجه به سطح ضعف و توانایی بیمار، به تدریج شدت و دامنه حرکتی افزایش یابد تا از خستگی و آسیب بیشتر جلوگیری شود. همراهی خانواده و آموزش مراقبین نیز در روند توانبخشی اهمیت دارد تا در شرایط غیر مستقیم نیز حرکات اصلاحی بطور مستمر انجام شوند. حرکات اصلاحی و تمرینات توانبخشی نقش حیاتی در بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم گیلن باره ایفا می کند. این حرکات ضمن حفظ دامنه حرکتی و جلوگیری از کوتاهی عضلات، به کاهش عوارض ثانویه ناشی از بی حرکتی کمک کرده و زمینه بازتوانی سریعتر و بازگشت عملکرد طبیعی عضلات و مفاصل را فراهم می آورد. بنابراین، برنامه های جامع توانبخشی باید به صورت فردی و مستمر برای هر بیمار تدوین و اجرا شوند تا نتایج درمانی مطلوب حاصل گردد.

کلیدواژه ها:

حرکات اصلاحی ، عوارض ثانویه ، سندرم گیلن باره ، حفظ دامنه حرکتی ، کوتاهی عضلات