مدیریت مدرسه محور یا تمرکزگرایی؟ مقایسه دو رویکرد مدیریتی در آموزش و پرورش

مدیریت مدرسه محور و تمرکزگرایی دو رویکرد متضاد در نظامهای آموزشی هستند که هر یک ویژگیها مزایا و چالشهای خاص خود را دارند. رویکرد مدیریت مدرسه محور بر افزایش استقلال و اختیار مدارس در تصمیم گیریها، انعطاف پذیری در برنامه ریزی و مشارکت فعال، معلمان، دانش آموزان و والدین تاکید دارد. در مقابل، تمرکزگرایی بر ساختارهای متمرکز، تصمیم گیریهای از بالا به پایین و کنترل دقیق سیاستها و منابع توسط نهادهای مرکزی تاکید می کند. این مقاله با هدف بررسی و مقایسه این دو رویکرد مدیریتی، تاثیر هر کدام را بر کیفیت آموزش، مشارکت عوامل آموزشی و نوآوری در مدارس مورد تحلیل قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که مدیریت مدرسه محور با فراهم آوردن فرصتهای بیشتر برای خلاقیت، پاسخگویی و مشارکت محلی می تواند زمینه ساز بهبود عملکرد آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری باشد، در حالی که تمرکزگرایی می تواند منجر به هماهنگی بهتر سیاستها و کنترل یکپارچه منابع شود، اما گاهی محدودیت هایی در انعطاف پذیری و پاسخگویی ایجاد می کند. در نهایت، با توجه به شرایط بومی و فرهنگی، ایران پیشنهاد می شود رویکرد تلفیقی با تکیه بر مزایای هر دو سیستم طراحی و اجرا شود تا بهینه ترین نتایج در حوزه مدیریت آموزش و پرورش حاصل گردد.

کلیدواژه ها:

مدیریت مدرسه محور ، تمرکزگرایی ، آموزش و پرورش ، مشارکت ، والدین ، کیفیت ، آموزش ، سیاست گذاری آموزشی ، انعطاف پذیری مدیریتی