بررسی تاثیر روشهای تدریس سنتی، تعاملی مبتنی بر فناوری بر یادگیری ریاضیات

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روشهای تدریس سنتی، تعاملی و مبتنی بر فناوری بر یادگیری ریاضیات دانش آموزان پایه دهم رشته علوم تجربی شهر زنجان انجام شد که این پژوهش از نوع مطالعات شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه دهم رشته علوم تجربی شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که تعداد آنها بالغ بر ۱۲۰۰ نفر در ۴۰ کلاس درس است. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شد به گونه ای که ابتدا از بین مناطق پنجگانه آموزش و پرورش شهر زنجان منطقه ۳ به صورت تصادفی انتخاب شد و سپس از این منطقه دو دبیرستان پسرانه و دو دبیرستان دخترانه به صورت تصادفی انتخاب گردیدند و در مجموع ۱۲۰ دانش آموز به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند که به صورت تصادفی به سه گروه آزمایشی (هر گروه ۴۰) تقسیم شدند: گروه تدریس سنتی، گروه تدریس تعاملی و گروه تدریس مبتنی بر فناوری. برای آزمون فرضیه اصلی و فرعی این پژوهش از آزمونهای آماری تحلیل واریانس یک راهه (ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی (Post-Hoc Tukey) استفاده شد. نتایج نشان داد که بین سه روش تدریس از لحاظ اثربخشی در یادگیری ریاضیات تفاوت معناداری وجود دارد؛ به طوری که روشهای غیرسنتی به ویژه روش مبتنی بر فناوری عملکرد بهتری نسبت به روش سنتی داشته اند. همچنین مشخص شد که روش تدریس تعاملی منجر به بهبود قابل توجه مهارت های حل مسئله ریاضی می شود و روش مبتنی بر فناوری انگیزش درونی دانش آموزان را به طور معناداری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

روشهای تدریس ، یادگیری ریاضیات ، دانش آموز