نقش بازخورد و ارزشیابی در آموزش کودکان ابتدایی

آموزش در دوره ابتدایی سنگ بنای شکل گیری شخصیت نگرش و توانمندیهای علمی و اجتماعی کودکان به شمار می آید. در این دوره حساس و بنیادین نه تنها انتقال دانش و مهارتهای پایه اهمیت دارد بلکه شیوه های آموزش تعامل معلم با دانش آموز و ابزارهای سنجش پیشرفت نیز نقشی کلیدی در کیفیت یادگیری ایفا می کنند. یکی از موثرترین ابزارهای آموزشی در این راستا بازخورد و ارزشیابی است؛ عناصری که چگونگی آنها می تواند موجب تقویت انگیزه، بهبود عملکرد تحصیلی و رشد شخصیتی کودک شود یا در صورت نادرستی مانعی جدی در مسیر رشد یادگیرنده ایجاد کند. بازخورد به عنوان ارتباطی دوسویه میان معلم و دانش آموز به کودکان کمک می کند تا از اشتباهات خود بیاموزند، نقاط قوت خود را بشناسند و در جهت اصلاح عملکرد خود گام بردارند. ارزشیابی نیز فراتر از یک ابزار اندازه گیری، نقش راهبردی در هدایت فرآیند یاددهی- یادگیری دارد و زمانی اثربخش خواهد بود که متناسب با نیازها، ویژگیهای سنی و تواناییهای شناختی کودکان طراحی شود. در واقع، بازخورد و ارزشیابی زمانی در آموزش ابتدایی موفق اند که با نگاه رشد محور و تشویق کننده همراه باشند و نه صرفا داوری و نمره دهی. با توجه به اهمیت بنیادین این دو عنصر در فرآیند آموزشی کودکان، بررسی دقیق نقش شیوه های اجرا و پیامدهای بازخورد و ارزشیابی می تواند به بهبود کیفیت آموزش و یادگیری در دوره ابتدایی منجر شود. این مقاله می کوشد تا با تحلیل مفهومی، روان شناختی و آموزشی این موضوع، اهمیت و راهکارهای به کارگیری صحیح بازخورد و ارزشیابی در آموزش کودکان ابتدایی را مورد بررسی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی ، بازخورد ، آموزش ابتدایی