نقش بازی در یادگیری و آموزش دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی نقش بازی در یادگیری و آموزش دانش آموزان ابتدایی می پردازد. روش پژوهش حاضر از نوع کیفی بوده و شیوه گردآوری داده ها نیز مبتنی بر شیوه کتابخانه ای و اسنادی می باشد. بازی به عنوان یک فعالیت طبیعی و ذاتی در زندگی کودکان، نه تنها به یادگیری مفاهیم پایه ای کمک می کند بلکه به توسعه مهارت های، اجتماعی، عاطفی و شناختی نیز می انجامد. از طریق بازی، کودکان می توانند تجربیات جدیدی کسب کنند، مهارت های حل مسئله را تمرین کنند و با چالش های مختلف روبرو شوند. این فعالیت ها به آنها کمک می کند تا اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنند و توانایی های خود را شناسایی کنند. علاوه بر این، بازی به عنوان یک وسیله ارتباطی عمل می کند که به کودکان این امکان را می دهد تا احساسات و افکار خود را بیان کنند. بازی های گروهی به تقویت مهارت های اجتماعی و همکاری کمک می کند و به کودکان می آموزد که چگونه با دیگران تعامل کنند و روابط مثبت برقرار کنند. در دنیای امروز که فشارهای تحصیلی و انتظارات بالای آموزشی وجود دارد، بازی می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای کاهش استرس و افزایش انگیزه یادگیری عمل کند. این مقاله همچنین به اهمیت ادغام بازی در برنامه های درسی و روش های آموزشی می پردازد و نشان می دهد که چگونه بازی می تواند به عنوان یک ابزار آموزشی موثر در کلاس های درس عمل کند و به بهبود نتایج یادگیری دانش آموزان کمک کند. در نهایت، نتایج این تحقیق می تواند راهکارهایی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی فراهم کند تا از پتانسیل بازی به بهترین نحو در فرآیند یادگیری استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

بازی ، یادگیری ، آموزش دانش آموزان ابتدایی