راهبردهای آموزشی در اختلال طیف اتیسم

اختلال طیف اتیسم یکی از پیچیده ترین و پرچالش ترین اختلالات رشدی عصبی در کودکان است که با نارسایی در تعاملات اجتماعی، مشکلات زبانی و الگوهای رفتاری تکراری و محدود شناخته می شود. کودکان دارای این اختلال به دلیل تفاوت های شناختی، رفتاری، هیجانی و زبانی به برنامه های آموزشی خاص و هدفمند نیاز دارند. در سال های اخیر، توجه به طراحی راهبردهای آموزشی ویژه برای این گروه از دانش آموزان به عنوان رویکردی علمی و انسان محور افزایش یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و کاربردی راهبردهای موثر آموزشی در مواجهه با کودکان دارای اختلال طیف اتیسم انجام شده است. روش تحقیق به کاررفته، توصیفی-تحلیلی و از نوع کیفی و کتابخانه ای بوده و با تحلیل داده های موجود در منابع علمی معتبر نظیر مقالات نمایه شده در پایگاه های علمی همچون سیویلیکا، نورمگز مگ ایران و Google Scholar تدوین شده است. در این پژوهش پنج گروه اصلی از راهبردهای آموزشی شامل روش های ساختاریافته مانند TEACCH، راهبردهای ارتباطی چون PECS، فناوری های کمکی، راهبردهای رفتاری مانند تحلیل رفتار کاربردی (ABA)، راهبردهای فناوری محور از جمله واقعیت افزوده و ربات های آموزشی و روش های بازی محور و هنردرمانی مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج تحقیق نشان می دهد که استفاده از ترکیب این رویکردها با توجه به نیازهای فردی هر کودک می تواند موجب بهبود قابل توجهی در عملکرد شناختی، مهارت های اجتماعی، توانایی های زبانی و تنظیم هیجانی دانش آموزان دارای اتیسم شود.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اتیسم ، راهبرد آموزشی ، آموزش ساختاریافته ، فناوری های آموزشی