شیوه های برقراری ارتباط با دانش آموزان ناشنوا و تاثیر آنها روی گفتار و زبان

برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان ناشنوا از جمله موضوعات بنیادین در آموزش و پرورش فراگیر است که به طور مستقیم بر رشد، زبان گفتار و تعاملات اجتماعی آنان تاثیر می گذارد. دانش آموزان ناشنوا به واسطه محدودیت های شنوایی مسیر متفاوتی برای یادگیری زبان طی می کنند و این امر نیازمند اتخاذ شیوه های ارتباطی مناسب توسط معلمان، خانواده ها و متخصصان گفتار درمانی است. هدف این پژوهش بررسی انواع شیوه های برقراری ارتباط با دانش آموزان ناشنوا و تحلیل تاثیر این شیوه ها بر رشد گفتار و زبان آنان است. پژوهش حاضر با رویکردی کیفی توصیفی و کتابخانه ای انجام شد و اطلاعات از طریق تحلیل منابع معتبر علمی، مقالات پژوهشی و گزارش های تجربی گردآوری گردید. یافته های پژوهش نشان داد که روش هایی همچون زبان اشاره، لب خوانی، حرکات چهره و بدن و فناوری های کمکی نظیر دستگاه های شنیداری یا تصویری نقش برجسته ای در تسهیل فرایند یادگیری زبان گفتاری ایفا می کنند. استفاده هدفمند از زبان اشاره نه تنها مهارت های زبانی و شناختی دانش آموزان را تقویت می کند، بلکه زمینه ساز توسعه مهارت های ارتباطی و اجتماعی نیز می شود. همچنین لب خوانی به عنوان ابزاری مکمل برای تقویت درک و گفتار، به افزایش دقت شنیداری و تمرکز کمک می کند و استفاده از ابزارهای فناورانه مانند برنامه های تصویری تعاملی می تواند نقش موثری در یادگیری واژگان و جمله سازی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

زبان ، اشاره لب خوانی ، گفتار ، دانش آموزان ناشنوا