پیشبینی کیفیت روابط زناشویی براساس بهزیستی روانشناختی و شفقت به خود در زوجین

هدف از پژوهش حاضر پیشبینی کیفیت روابط زناشویی براساس بهزیستی روانشناختی و شفقت به خود در زوجین بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری اطلاعات از نوع توصیفی- همبستگی از نوع پیشبین بود. در پژوهش حاضر جامعه ی آماری شامل کلیه ی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر قم در سال ۱۴۰۴ که در یک بازه ۳ ماهه تعداد آن ها ۱۰۰ زوج بود. حجم نمونه این پژوهش با توجه به جدول مورگان تعداد ۸۰ زوج شهر قم بود این نمونه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار در این پژوهش پرسشنامه های کیفیت ارتباط زناشویی باسبی و همکاران (۱۹۹۵)، بهزیستی روانشناختی ریف(۱۹۸۹) و شفقت به خود نف و همکاران (۲۰۰۳) بود. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون کلموگروف-اسمیرنف، پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ استفاده شد. نتایج آزمون نشان داد که بهزیستی روانشناختی و شفقت به خود قادر به پیشبینی کیفیت روابط زناشویی میباشند به این صورت با اطمینان ۹۵ درصد سهم بهزیستی روانشناختی ۲۵ درصد و سهم شفقت به خود ۱۲ درصد میباشد که میتوان گفت بهزیستی روانشناختی بیشترین سهم را در پیشبینی کیفیت روابط زناشویی زوجین دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت روابط ، زناشویی ، بهزیستی روانشناختی ، شفقت به خود